Ocena brak

Lejkówka ziemnozwrotna

Autor /Agenor Dodano /03.02.2012

 

Wygląd: kapelusz osiąga średnicę 5-20 cm, rzadko 30 cm. Początkowo jest on wypukły, później coraz bardziej płaski, w środku wytwarza mniej lub bardziej zapadnięte zagłębienie otaczające słaby garbek. Skórka w dotyku wilgotna i gładka. Barwa zmienia się od białawej do ochrowożółtej. Skórka kapelusza jedwabiście oproszona, z delikatnymi łu-seczkami, a później naga, wyraźnie podwinięta na brzegach.  

Blaszki grube, szeroko rozstawione, silnie zbiegające po trzonie. U osobników młodych białe, z biegiem czasu zmieniają się na lekko żółtawe. Szczególnie charakterystyczną cechę stanowi długi, często bardzo gruby trzon, rozszerzający się nieco u podstawy, tej samej barwy co kapelusz. Cały grzyb pachnie wyraźnie słod-kawo lawendą. Miąższ suchy, zawsze nieco łykowaty.

Wysyp zarodników: biały.

Występowanie: przeważnie w postaci czarcich kręgów i gromadnie, najczęściej jesienią na łąkach leśnych, trawiastych brzegach lasów i w bliskości zarośli, na glebach wapiennych. U nas niezbyt częsty.

Możliwość popełnienia pomyłki: można ją wziąć za lejkówkę olbrzymią (C. maxima), ponieważ przypomina ją baiwą i zapachem: od lejkówki ziemnozwrotnej różni się oszronionym kapeluszem o niewyraźnym garbku.

Zastosowanie: w krajach południowych lejkówki ziemnozwrotne należą do cenionych grzybów jadalnych. Należy jednak zbierać tylko młodsze owocniki: starsze grzyby stają się łykowate.

Uwagi ogólne: geotropa z greckiego znaczy „zwrócona ku ziemi".

Podobne prace

Do góry