Ocena brak

Legis actio sacramento in rem - in personam

Autor /Klaudiusz Dodano /18.11.2011

Legis actio sacramento in rem (forma dochodzenia władztwa nad rzeczami) : właściciel rzeczy, który został pozbawiony faktycznego władztwa nad rzeczą wzywał osobę posiadającą jego rzecz do stawienia się przed pretorem. Pozwany miał obowiązek stawić się przed urzędnikiem wraz z przedmiotem sporu lub jego symbolem. Powód wypowiadał wówczas ściśle określone przez ustawę słowa. Sprowadzały się one do stwierdzenia , że przedmiot sporu należy do niego na podstawie prawa Kwirytów. Pozwany, jeśli miało dojść do nawiązania sporu musiał postępować analogicznie. Działanie powoda nazywało się vindicatio , a pozwanego – contrvindicatio .

Po złożeniu tych sprzecznych oświadczeń , symbolizujących , że obie strony mają prawo do rzeczy i że są gotowe tego prawa bronić , pretor polecał zaprzestanie tej symbolicznej „walki”. Potem , każda ze stron wypowiadała w kolejności następne formuły , z których wynikać miało , że wykazała zgodną z prawem władzę nad przedmiotem sporu. Obie strony wzywały się do ustanowienia sacramentum i na jego ustanowienie się zgadzały. Po wyznaczeniu sędziego prywatnego pretor oddawał rzecz w tymczasowe posiadanie jednej ze stron , która ustanawiała odpowiednich poręczycieli , gwarantujących zwrot rzeczy w przypadku przegrania procesu. Rola sędziego sprowadzała się do ustalenia , czyje sacramentum jest słuszne . Orzeczenie to stanowiło poza utratą zakładu, obowiązek wydania rzeczy. W razie nie wydania rzeczy wszczynano postępowanie egzekucyjne.

Legis actio sacramento in personam ( dochodzenie należności o charakterze osobistym )- Wierzyciel, w ściśle określonych słowach wypowiadanych przed pretorem stwierdzał istnienie obowiązku dłużnika wobec niego do określonego zachowania się

Zobowiązanie to było określane słowami dare oportare . W odpowiedzi pozwany powinien był w równie uroczystej formie zaprzeczyć istnieniu zobowiązania, na które powoływał się powód. W obustronnej provocatio sacramenti ustanawiano sędziego prywatnego , który miał rozstrzygnąć jedynie kwestię słuszności sacramentum. Ciężar udowodnienia istnienia zobowiązania spoczywał na powodzie, zaś rola pozwanego ograniczała się no negacji jego twierdzeń. Rozstrzygnięcie sędziego stwarzało obowiązek zapłaty sacramentum oraz jako iudicatum , obowiązek spełnienia świadczenia.

Podobne prace

Do góry