Ocena brak

Legalizm Leona XII i Pius VIII

Autor /Nunilona Dodano /25.04.2013

W atmosferze Restauracji odbył się wybór nowego papieża, po śmierci Piusa VII. Zelanci pragnęli papieżanie liczącego się z duchem czasu, lecz twardo dokonującego restytucji praw Kościoła, wzmocnieniawładzy papieskiej i usztywnienia polityki rzymskiej. Mieli oni przewagę nad umiarkowanymi (liberalnymi)kardynałami, podczas konklawe więc (2.09. – 21.09.1823) z udziałem 53 elektorów (na 57 w kolegiumkardynalskim) przeprowadzili wybór (po cesarskim veto przeciw kardynałowi Antoniemu Severolliemu)jednego ze swoich, kardynała Annibala della Genga, Leona XII.

Della Genga (ur. 22.08.1760 na zamku Genga koło Spoleta) po ukończeniu Accademia dei Nobili dostałsię szybko do kurii papieskiej, pełnił w niej kilka mniejszej wagi funkcji, następnie jako arcybiskup tytularnyzostał nuncjuszem w Kolonii, potem w Moguncji. Po powrocie do Rzymu prowadził pertraktacje zkilku rządami o konkordaty, lecz po uwięzieniu Piusa VII usunął się do opactwa w Monticelli. Przywołanyprzez uwolnionego papieża odbył misję dyplomatyczną i powrócił do opactwa. Mianowany kardynałem(1815), dopiero od 1820 roku przebywał na stałe w Rzymie jako kardynał wikariusz Miasta.

Leon XII mianował sekretarzem stanu osiemdziesięcioletniego kardynała Giulia Marię della Somaglia, couznano za wyraz jego nastawienia na osobiste kierowanie polityką kościelną. Dopiero w 1828 roku powierzyłten urząd kardynałowi (od 1827) Tommasowi Bernettiemu, uchodzącemu za konserwatystę, ale zpoczuciem realizmu.

Papież był szermierzem odnowy religijnej, lecz nowe kierunki umysłowe uznawał globalnie za błędne.Potępił masonerię i oskarżał Towarzystwo Biblijne o cele antyreligijne. W opinii najbardziej zaszkodziłsobie konserwatyzmem w rządach Państwem Kościelnym. Złośliwe i niewybredne pamflety, rozpowszechnianeza życia, widziały w nim tylko reakcjonistę i fanatyka. Faktem jest, że Państwo Kościelneznalazło się w tragicznej sytuacji politycznej, społecznej i ekonomicznej, lecz w dziedzinie religijnejmnożyły się w Kościele znaki odrodzenia. Papież pragnął reformy wewnętrznej Kościoła, w tym kuriirzymskiej, choć dokonał w niej tylko nieznacznych zmian. Podjął reformę szkolnictwa, ale w obronieprzed błędami nałożył krytycznej nauce silne więzy. Skuteczniejsze były jego usiłowania reformy na poluduszpasterskim, o czym często mówił w swych wystąpieniach i pismach. Ogłosił też Rok Święty 1825,nadając przygotowaniom do niego i obchodom w Rzymie charakter duszpasterski. Dbał o to, by Rzymbył centrum życia Kościoła Powszechnego, wszakże jego śmierć (10.02.1829) nie wywołała u Rzymianwiększego żalu.

Pius VIII jako nowy papież budził nadzieje, lecz jego pontyfikat (1829-1830) trwał bardzo krótko. FrancescoCastiglioni (ur. 20.11.1761 w Cingoli), wyspecjalizowany przez bolońskie studia w prawie kościelnym,jako kapłan i biskup zajmował się bardziej duszpasterstwem niż polityką, był jednak więziony podczas Rewolucji. Mianowany (1816) kardynałem i biskupem w Cesenie, został przywołany dopiero w1822 roku do Rzymu i był prefektem Kongregacji Indeksu. Należał do zwolenników politycznego kierunkukardynała Consalviego.

Jako papież, wybrany po sześciu tygodniach konklawe (23.02. – 31.03.1829), zachował w działaniuumiarkowany liberalizm. Wobec władców kierował się umiarem i rozwagą, co ujawniło się w sporze omałżeństwa mieszane. Choć kierował Kościołem krótko, pokazał, że on nie musi być związany z żadnymporządkiem społecznym i politycznym, lecz może pogodzić wartości religijne z dokonanymi w tych dziedzinach zmianami.

Podobne prace

Do góry