Ocena brak

Lecznicze zastosowanie zimna

Autor /mirela Dodano /02.05.2014

Na początku XXI wieku do najpoważniejszych problemów medycyny, niezwykle trudnych do rozwiązania, zaliczyć trzeba wzrost liczby przewlekle chorych i niepełnosprawnych oraz wysokie koszty bezpośrednie, pośrednie i społeczne nowoczesnego leczenia. Rodzi to konieczność zmiany myślenia przez organizatorów służby zdrowia oraz lekarzy. Konieczne staje się przestrzeganie zasady indywidualizacji leczenia i jego optymalizacji środkami konwencjonalnymi, z jednej strony, a z drugiej - wprowadzenie metod konkurencyjnych leczenia, zarazem skutecznych i tanich. Celem, jaki należałoby osiągnąć, jest zmniejszenie kosztów leczenia przy zachowaniu jego jakościowych standardów. Tutaj swe wielkie usługi i możliwości oferują fizykoterapia i ruch.

Definicja fizykoterapii określa ją jako leczenie złożone z różnych elementów, zakładające, iż do prawidłowego funkcjonowania organizmu niezbędne są ruch, trening i wysiłek. Jest to zatem naturalny sposób leczenia, jaki rozwinął się z czystej empirii. Do fizykoterapii formalnie zalicza się hydroterapię, terapię ciepłem, terapię zimnem, elektroterapię w połączeniu z termoterapią, gimnastykę, masaże i inne zabiegi.

W fizykalnym postępowaniu terapeutycznym na organizm ludzki działają bodźce, na które odpowiedzią są układowe lub narządowe reakcje i/lub odruchy, pobudzające naturalne siły obronne organizmu i ich normalizację.

Działanie na ustrój fizykalnych bodźców najłatwiej prześledzić na zjawisku ter-moregulacji, jaką dysponują istoty homeotermiczne (stałocieplne). Celem termo-regulacji jest zrównoważenie funkcji regulacji ciepłoty ciała ludzkiego - homeostazy termicznej organizmu. U człowieka i stałocieplnych w warunkach normalnych stała temperatura dotyczy tylko jam ciała, tułowia i czaszki. Pikilotermicznie zachowują się powłoki ciała i kończyny. Zmiennocieplność skóry i kończyn warunkuje stało-cieplność jam ciała poprzez różne zmiany w zakresie czynności układu krążenia, głównie mikrokrążenia i intensywności metabolizmu pod kontrolą ośrodków termo-regulacji. Termoregulacja jest zatem wtórna wobec metabolizmu tkanek i układu

oraz podwójne maski chirurgiczne na usta i nos. Wszyscy pacjenci przebywali w komorze trzy minuty, jednak sześcioro z nich (studenci, których po raz pierwszy poddano takiemu zabiegowi) przebywało w temperaturze -120°C, a pozostali w -150“C. Grupa sześciu studentów była badana przed zabiegiem, zaraz po nim oraz po 15, 30, 45 i 60 minutach po wyjściu z kriokomory. Trzy osoby po zabiegu zostały poddane kinezyterapii.

Otrzymane sekwencje obrazów zarejestrowano na dysku komputera jako pliki graficzne w formacie img. Dobrano właściwą skalę temperatur, pozwalającą na prawidłową interpretację termogramów. Wszystkie termogramy były zamienione na obrazy barwne w różnych skalach kolorystycznych: rain 900, szarości, iron, medical. W macierzy obrazowej jasność punktu odpowiada wartości natężenia promieniowania. Barwa punktu zależy od jego jasności i jest zakodowana w postaci trzech składowych widmowych - czerwonej R, zielonej G oraz niebieskiej B. Ponieważ wzrok ludzki znacznie łatwiej różnicuje barwy niż poziomy jasności, wprowadzenie kolorów może ułatwić dostrzeganie oraz różnicowanie szczegółów w obrazie.

Skala rain 900 posiada dużą rozpiętość kolorów, od zimnych (niebieski, zielony) do ciepłych (żółty, pomarańczowy, czerwony). Skala ta dokładnie obrazuje rozkłady temperatury, nawet niewielkie jej zmiany. Skala iron zawiera mniejszą rozpiętość barw, przejścia pomiędzy kolorami są łagodne, co powoduje, że izotermy są mało widoczne. W skali medical kolory dobrane są kontrastowo w celu wyraz'nego oddzielenia różnych temperatur. W niniejszej pracy przykładowo zamieszczono termogramy we wszystkich skalach kolorystycznych dla pacjenta nr 5, natomiast dla pozostałych pacjentów obrazy zostały przedstawione w skali rain 900, która najlepiej ilustruje graficznie zmiany temperatury.

Na termogramach analizowano okolice stawów kolanowych i z nich odczytano najwyższą i najniższą temperaturę. Na podstawie danych sporządzono wykresy (ryc. 8.21-8.26). Po przeprowadzeniu badań i obróbki komputerowej otrzymano 81 obrazów termowizyjnych. Otrzymane zdjęcia pochodzą z trzech badanych grup. Pierwszą stanowią pacjenci z chorobami stawów kolanowych, w tym cztery osoby z reumatoidalnym zapaleniem stawów i jedna z chorobą zwyrodnieniową. Druga grupa składała się ze zdrowych studentów, których kolana były w większości zdrowe. Trzecia grupa to pacjenci ze stwardnieniem rozsianym. W niniejszym opracowaniu zostaną przedstawione wyniki badań trzech pacjentów z różnymi dolegliwościami.

Podobne prace

Do góry