Ocena brak

Leczenie w reumatycznej chorobie serca

Autor /niezapominajka Dodano /18.02.2013

W okresie ostrego rzutu choroby reumatycznej chorego należy unieruchomić w łóżku.

Hormony kory nadnerczy. Leczenie predni-zonem (Encorton) jest konieczne w ciężkich przypadkach przebiegających z zapaleniem serca (pancarditis) oraz u dzieci i młodzieży do lat 18. Preparaty te należy podawać w dostatecznie dużych dawkach i rozpoczynać leczenie jak najszybciej — w nadziei,;Pże wczesne podanie kortykosteroidów może zapobiec wytworzeniu Się wad zastawkowych. Panuje opinia, że kortykosteroidy usuwają procesy zapalne w tkankach serca szybciej niż salicylany. Gorączka i ostre objawy ustępują już po 12—48 h. Najdogodniejszy w stosowaniu jest prednizon, prednizolon lub triamcinolon (Polcortolon). Prednizon w ciężkich przypadkach podaje się w 3 dawkach, w równych odstępach czasu, do pełnej dobowej dawki 60 mg. Jeśli nie można stoso-; wać leczenia doustnego kortykosteroidami lub w przypadkach o szczególnie ciężkiej tóksemii, można szybko osiągnąć dobry wy-| nik leczniczy za pomocą dożylnego lub domięśniowego podawania bursztynianu hydro4i kortyzonu lub związków prednizolonu (np. Solu-Decortin, Fenicort „Polfa”), w dawkach po 25 mg, do dawki dziennej 50—75 mg. Od-t powiednia dawka dzienna dla hydrokorty-zohu, podawanego dożylnie lub domięśniowo, wynosi 300 mg. Ilość tę rozkłada się na kilaka wstrzyknięć.

Duże ilości kortykosteroidów stosuje się w pierwszych dniach choroby, a po zniknięciu objawów ostrego zapalenia dawkę można zmniejszyć. Dawkę 30—40 mg prednizonu należy utrzymać przez 4 tygodnie, po którym to okresie rozpoczyna się jej zmniejszanie. Dobrym schematem jest codzienne zmniejszanie dawki prednizonu o 2,5 mg, lub też co 5 dni o 15 mg. W razie powracaj nia objawów aktywności choroby należy poi wrócić do wyższych dawek.

Leczenie hormonami kory nadnerczy powinno trwać 6 tygodni. Po szybkim przerwaniu leczenia steroidami może nastąpić powrót objawów choroby (tzw. rebound phel nomenon),który jest krótkotrwały i niegroźny, lecz trudny do odróżnienia od prawdziwego nawrotu zapalenia.

Do powikłań leczenia kortykosteroidami należy otyłość, twarz księżycowata, trądzik, nadmierne owłosienie, uczynnienie choroby wrzodowej, gruźlicy lub ukrytej infekcji. Pojawić się też może cukromocz, pigmenta-cja i rozstępy skóry oraz zaburzenia psychiczne. Rzadkim powikłaniem jest krwotok żołądkowy.

Salicylany stanowią od dawna wypróbowany środek, działający przeciwzapalnie i przeciwbólowo. Do najczęściej stosowanych salicylanów należą: kwas acetylsalicylowy (Polopiryna) i preparaty złożone (Calcipiry-na, Asprocol) oraz Natrium salicylicum. Najwyższa dawka dzienna kwasu acetylsalicylo-wego wynosi 1 g/7 kg m.c., lepiej jednak rozpoczynać leczenie od mniejszych dawek, aby nie wyzwolić objawów nieznoszenia leku w niekorzystnym okresie choroby.

Dobrym schematem jest podawanie 0,6 g (2 tabl.) preparatu Polopiryna S co 4 h, w miarę możności nawet w godzinach nocnych, aż do uzyskania poprawy. Przy dobrym znoszeniu dawkę można zwiększać. Oznaką granicy tolerancji jest dzwonienie w uszach. Stężenie lecznicze salicylanów we krwi wyr nosi 30—35 mg/100 ml. W miarę uzyskiwania poprawy odstępy między poszczególnymi dawkami można rozciągnąć do 6 h. Salicylan sodowy podaje się wg podobnego schematu, lecz poszczególne dawki powinny wynosić 1—1,5 g.

Z objawów ubocznych wywołanych przez salicylany należy wymienić dzwonienie w uszach, przytępienie słuchu, głuchotę, nudności i wymioty. Dla złagodzenia objawów ze strony przewodu pokarmowego lepiej podawać preparaty złożone, jak Calcypiryna (za* wiera 0,15 Calcium carbonicum) lub Asprocol (zawiera 0,2 glicyny)* W razie utrudniających leczenie zaburzeń żołądkowych lub w razie zatrucia salicylanami podawać należy sodę (Natrium bicarbonicum) w dawkach dwukrotnie większych niż salicylany.

Poważniejsze są skutki działania salicylanów na ośrodek oddechowy, a więc hiper-wentylacja, utrata C02 i alkaloza oddechowa. Przy braku hiperwentylacji mogą wystąpić: kwasica, oddech Kussmaula, senność i zaburzenia orientacji. Salicylany mogą obniżyć aktywność protrombiny i wyzwolić objawy krwotoczne. Donoszono również o krwotokach żołądkowych, jako bezpośrednim na* stępstwie działania tabletek kwasu acetyl-saiicylowego.

Podawanie salicylanów można dołączyć w późniejszym okresie stosowania kortykoste-roidów. W tym skojarzonym leczeniu dawki kwasu acetylsalicylowego wynoszą 3 g/d. Umożliwia to wcześniejsze odstawienie kor-tykosteroidów i kontynuowanie leczenia salicylanami przez kilka tygodni.

Leczenie samymi salicylanami bez korty-kosteroidów stosujemy obecnie tylko u osób dorosłych, które nie mają objawów ze strony serca i u których szybkość ustępowania aktywności reumatycznej nie ma tak żywotnego znaczenia.

Antybiotyki. Penicylinę należy podawać przez pierwsze 10 dni w celu zniszczenia ognisk paciorkowca, który przyczynił się do wybuchu rzutu reumatycznego. W reumatycznym zapaleniu płuc nie należy podawać środków z grupy sulfonamidów.

Naparstnica. W niewydolności krążenia należy stosować naparstnicę. Podaje się ją również dla zwolnienia rytmu serca w migotaniu przedsionków. Nie należy rozpoczynać leczenia chinidyną w okresie ostrego rzutu gorączki reumatycznej.

Tlen należy stosować przede wszystkim w reumatycznym zapaleniu płuc oraz we wszelkich powikłaniach płucnych, przebiegających z dusznością (zator płuc, niewydolność lewokomorowa). Duszności wskutek wysiękowego zapalenia opłucnej lepiej natomiast przeciwdziałać przez aspirację płynu.

Leczenie pląsawicy. W ciężkich przypadkach należy zabezpieczyć chorego przed wypadnięciem, zakładając przy łóżku boczne siatki. Podstawą leczenia jest zapewnienie spokoju i podawanie leków z grupy sedativa, a w przypadkach znacznego pobudzenia ruchowego chloropromazyny (Fenactil) doustnie w tabletkach po 25 mg lub — w cięższych przypadkach — we wstrzyknięciach domięśniowych. U dzieci dzienna dawka chloropromazyny wynosi 1 mg/kg m.c. W razie współistnienia innych objawów choroby reumatycznej prowadzić należy leczenie kortykosteroidami i salicylanami.

Zapobieganie. Po wyleczeniu ostrego rzutu należy zapobiegać nawrotom ochraniając chorego przed zakażeniem paciorkowcem beta-hemolizującym.

Skuteczną metodą jest wieloletnia osłona antybiotykami. Chory otrzymuje raz w miesiącu domięśniowo 1200 000 j. penicyliny benzatynowej (Debecylinum „Polfa”), począwszy od dnia, w którym zaprzestano stosowania penicyliny prokainowej, lub codziennie tabletkę penicyliny doustnej (V-cy-lina „Polfa”) na pół godziny przed śniadaniem.

Leczenie zapobiegawcze stosować należy długo — co najmniej przez 5 lat po ostrym rzucie. Konieczne jest ono zwłaszcza u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat, jako najbardziej narażonych. Nie wolno stosować przerw w comiesięcznych wstrzykiwa-niach. Każda taka przerwa może całkowicie zniweczyć wielomiesięczne lub nawet kilkuletnie zapobieganie.



 

Podobne prace

Do góry