Ocena brak

Leczenie uszkodzeń rdzenia kręgowego

Autor /gruszka Dodano /09.05.2014

Praktycznie każdemu uszkodzeniu rdzenia kręgowego towarzyszą obrażenia kręgosłupa. Do niedawna leczenie tych stanów miało charakter wyłącznie czynnościowy, ale obecnie coraz większe znaczenie odgrywa neurochirurgia i neuroreani-macja. Odpowiednio szybkie odbarczenie uci-śniętego rdzenia kręgowego umożliwia przyszły powrót funkcji tego narządu.

Regeneracja rdzenia, o ile w ogóle jest możliwa, wymaga wielu lat rehabilitacji.

Postępowanie u pacjentów po uszkodzeniu rdzenia, w fazie wstrząsu rdzeniowego, polega na:

•    podawaniu steroidów, które mają działanie przeciwobrzękowe;

•    leczeniu neurochirurgicznym (o ile zachodzi taka konieczność);

•    odpowiednim bilansie płynów i odpowiednim żywieniu;

•    kontroli podstawowych parametrów życiowych, takich jak: tętno, ciśnienie tętnicze krwi, częstość oddechów, temperatura ciała, gazometria krwi tętniczej;

•    umieszczeniu chorego na specjalnym, stabilnym łóżku; co 2-3 godziny powinien być on odwracany, co ma zapobiec odleżynom, zapaleniu płuc i pobudzać perystaltykę jelit (porażoną w tej fazie choroby nawet do tygodnia);

•    w związku z porażeniem pęcherza moczowego należy pacjenta zacewnikować, by nie doprowadzić do zalegania moczu i infekcji układu moczowo-płciowego;

•    niewątpliwym problemem we wstrząsie rdzeniowym jest porażenie jelit (atonia jelit); kał, który zalega w bańce odbytnicy, powinien być usuwany ręcznie - nie zaleca się lewatyw, w celu pobudzenia perystaltyki można pacjentom podawać 0,5 mg prostygminy,

•    w tej fazie urazu rdzenia kręgosłupa można rozpoczynać stopniowo rehabilitację, skupiając się przede wszystkim na ćwiczeniu mięśni oddechowych, mięśni nieporażonych oraz biernych ruchach kończyn porażonych,

•    po powrocie funkcji wegetatywnych ćwiczenia powinny objąć również trening związany z wydalaniem moczu i kału.

Jak wspomniano wyżej, towarzyszące uszkodzenia kręgów można leczyć zachowawczo lub operacyjnie. Leczenie zachowawcze polega na unieruchomieniu kręgosłupa na okres 10-12 tygodni, za pomocą gorsetu gipsowego lub, w przypadku uszkodzeń kręgów szyjnych, diademu gipsowego. Przy złamaniach nieosiowych stosuje się tzw. wyciąg Crutchfielda, polegający na zastosowaniu wyciągu wzdłuż osi długiej ciała, z obciążeniem 1/6-1/10 masy ciała. W wielu przypadkach możliwe jest leczenie operacyjne, polegające m.in. na usuwaniu odłamów kostnych z kanału kręgowego, wycinaniu fragmentów kręgów (la-minektomia), stabilizacji wewnętrznej kręgów za pomocą implantów i zespoleń kostnych.

 

Podobne prace

Do góry