Ocena brak

Leczenie różnych postaci opóźnionego dojrzewania

Autor /carbonara Dodano /28.11.2013

Większość autorów uważa, że konstytucjonalne opóźnienie dojrzewania płciowego nie wymaga leczenia. Nieleczone dzieci osiągają prawidłowy rozwój płciowy i prawidłowy wzrost końcowy. Jednak w sytuacji, gdy prowadzi to do konfliktów psychicznych związanych z poczuciem małej wartości w stosunku do prawidłowo dojrzewających kolegów, wskazane jest zastosowanie małych dawek steroidów płciowych. Celem tego leczenia jest stymulacja dojrzewania płciowego, lecz bez wpływu na przyspieszenie dojrzewania kośćca. Nie-włączenie w odpowiednim czasie leczenia androgenami może prowadzić do osteopenii, a w późniejszym czasie do osteoporozy. Jest to także powód do rozpoczęcia leczenia, zwłaszcza że przy wieku kostnym 12-13 lat podanie androgenów nie wpływa na docelowy wzrost dziecka.

U chłopców stosuje się testosteron w małych dawkach (domięśniowo w dawce 50 mg co 28 dni) przez okres 3-6 miesięcy, po których następuje dwumiesięczna przerwa. Po wstępnej terapii, w czasie przerwy w leczeniu, oznaczamy stężenie testosteronu - jeżeli jest większe niż 100 ng/dl, sugeruje to konstytucjonalne opóźnienie wzrostu i rozwoju. Dalsze leczenie nie jest wówczas zalecane, lecz pacjent pozostaje nadal pod obserwacją lekarską. Po następnych 6 miesiącach ponownie oznaczamy stężenie testosteronu w surowicy - jeśli przekracza 300 ng/dl, oznacza to prawidłowe rozpoczęcie dojrzewania płciowego. Gdy jednak stężenie testosteronu jest nadal małe, 

stosujemy ponowną kurację testosteronem. Utrzymywanie się małego stężenia testosteronu po drugiej kuracji i po dwumiesięcznej przerwie wskazuje na rozpoznanie hipogonadyzmu hipogonadotropowego. Wówczas pacjent powinien być poinformowany, że spermatogeneza jest możliwa tylko po leczeniu preparatami ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej (o działaniu lutropiny)

i ludzkiej gonadotropiny menopauzalnej (o działaniu folitropiny) lub pulsacyjnym podawaniu gonadoliberyny. Ponieważ leczenie to jest uciążliwe i kosztowne, zaleca się leczenie testosteronem (zwykle 100 mg testosteronum prolongatum, początkowo co 28, następnie co 14 dni), w celu rozwoju cech płciowych i zapewnienia możliwości prowadzenia współżycia seksualnego. W momencie podjęcia decyzji o posiadaniu potomstwa dołącza się leczenie preparatami gonadotropin lub gonadoliberyny na minimum 6 miesięcy.

W przypadku hipogonadyzmu pierwotnego podawanie testosteronu jest jedyną metodą leczenia.

Dziewczętom z hipogonadyzmem, po osiągnięciu wieku szkieletowego 12 lat, początkowo podaje się małe dawki I7(3-estradiolu (rozpoczynając od dawki 200 pg/dobę i zwiększając stopniowo do 1-4 mg/dobę). Terapia ta niejednokrotnie bywa pomocna w diagnostyce - podczas jej stosowania w przypadku konstytucjonalnego opóźnienia wzrastania i rozwoju dochodzi do spontanicznego rozpoczęcia dojrzewania.

Po wykształceniu drugorzędowych cech płciowych (średnio po 2-3 latach), wprowadza się pełną cykliczną suplementację estrogenowo-progestagenową, co powoduje wystąpienie regularnych cykli miesięcznych.

 

Do góry