Ocena brak

Leczenie impulsowym polem magnetycznym

Autor /bananowiec Dodano /24.01.2014

Impulsowe pole magnetyczne (ipm) wprowadzili do leczenia japońscy i niemieccy badacze w początkach lat siedemdziesiątych XX wieku. Pierwsze obserwacje dotyczyły przyspieszania opóźnionych zrostów kostnych, następnie dostrzeżono korzystne wyniki leczenia innych stanów patologicznych. Niektóre publikacje przedstawiają tak rewelacyjne wyniki, że mogą budzić nieufność. Nieufność budzi również wielka liczba i rozmaitość procesów chorobowych, w których opisuje się poprawę. Jednak część opracowań wydaje się spełniać kryteria wiarygodności. Obecnie skuteczność ipm podlega licznym badaniom, lecz nie ma danych określających jednoznacznie i niepodważalnie jego wartości. Ipm stosuje się do leczenia zaburzeń zdrowia, takich jak:

-    przewlekłe i ostre, niebakteryjne stany zapalne narządu ruchu - zapalenia torebek ścięgnistych, torebek maziowych, stawów, ścięgien i ich przyczepów;

-    uszkodzenia wymagające gojenia i regeneracji, w tym złamania (czas zrastania

o około 35% krótszy), zranienia, stłuczenia, owrzodzenia, zespół Sudecka, blizny skórne z keloidem, blizny pozawałowe i pourazowe w mózgowiu i sercu;

-    zespoły bólowe ostre i przewlekłe;

-    zaburzenia ukrwienia narządów głowy (oczu, mózgowia), serca, z objawami dławicowymi i(lub) zaburzeniami rytmu oraz kończyn.

1.    Indukcja jest miarą ipm stosowaną w terapii. Większość aparatów leczniczych emituje pole o indukcji do 10 mT, czasem spotyka się większe emisje do 40 mT. W tym zakresie indukcji nie obserwowano ujemnych skutków ani różnic działania leczniczego. Sądzi się, że pole o nadmiernej indukcji może zbyt silnie stabilizować cząstki paramagnetyczne, a przez to hamować ich naturalną czynność. Nie ustalono jednak nawet w przybliżeniu granicy krytycznej ani dla tego zjawiska, ani dla innych szkodliwych wpływów. Niektóre przepisy zalecają zaczynanie zabiegów od indukcji

0    30% niższej niż docelowa. Wobec braku kryteriów dawki szkodliwej zalecenie to jest uzasadnione tylko hipotetycznie i asekuracyjnie. Najczęściej stosuje się dawki od 6 do 10 mT.

2.    Częstość impulsów w większości aparatów jest regulowana w zakresie od 1 do 100 Hz. Postuluje się stosowanie niskich częstości - od 4 do 15 Hz - w schorzeniach kości i narządu ruchu, a wyższych - od 40 do 60 Hz - w leczeniu narządów miąższowych, jak mózg, serce i inne narządy wewnętrzne. Nie ma dostatecznie wiarygodnych dowodów klinicznych większej skuteczności określonej częstotliwości. Z niektórych aparatów można uzyskiwać emisje modułów impulsów w okresach trwających od 1 do 20 s na zmianę z takimi samymi przerwami.

3.    Kształt impulsów w emisji wielu aparatów jest niezmienny, najczęściej sinusoidalny, w niektórych aparatach można wybrać jeden z dwóch lub trzech rodzajów impulsów. Najczęściej stosuje się impulsy prostokątne i te są zalecane w chorobach

1    urazach narządu ruchu. W schorzeniach miąższowych i skóry zaleca się impulsy sinusoidalne. Są też możliwości stosowania impulsów trójkątnych i mieszanych.

Niektóre proste aparaty mają jeden rodzaj impulsów, jedną częstość oraz jedną albo dwie indukcyjności nastawiane skokowo.

W żadnym prospekcie firmowym aparatu nie określa się czasu trwania pojedynczego impulsu. Z informacji uzyskanych od producentów wynika, że może on wynosić około 5 ms i zmieniać się wraz ze zmianą częstości.

4.    Emitory ipm mają najczęściej kształt obręczy o szerokości kilkunastu do kilkudziesięciu centymetrów i średnicy mogącej otoczyć tułów (około 50 cm) lub kończynę (od 20 do 25 centymetrów). Często spotyka się także emitory w kształcie prostokątnych płyt o wymiarach odpowiadających częściom ciała, emitory te mogą być montowane na statywach. Podczas zabiegu emitor powinien być umieszczony jak najbliżej narządu, który ma być leczony, najlepiej otaczać go. Powierzchnia emitora może stykać się ze skórą chorego. Ze względów higienicznych zalecane jest utrzymanie kilkumilimetrowego odstępu między emitorem a skórą i częste mycie oraz dezynfekowanie powierzchni emitorów.

5.    Czas jednego zabiegu mieści się najczęściej w granicach od 10 do 20 min. Przy leczeniu opóźnionych zrostów kości lansuje się zabiegi trwające 30 lub 60 minut, a nawet kilka godzin. Opracowania z ostatnich lat nie zalecają tak długiego czasu (ale też go nie negują).

Zabiegi wykonuje się co dzień, tj. 5-6 razy w tygodniu. Można je stosować częściej, np. 2 razy dziennie, lub rzadziej, 3 lub 2 razy w tygodniu. Ogólną liczbę zabiegów uzależnia się od obserwowanych rezultatów leczenia. Zwykle kuracja składa się z 7 do 15 zabiegów, wyjątkowo wykonuje się ich więcej.

6.    Przygotowanie pacjenta do zabiegu. Pacjent nie musi się rozbierać, ponieważ pm przenika swobodnie przez tkaninę. Natomiast powinien usunąć przedmioty żelazne i inne ferromagnetyki, również zegarki, które mogą ulec uszkodzeniu. Nie stanowią one zagrożenia, lecz pochłaniają część pola magnetycznego i zmieniają jego cechy. W trakcie zabiegu pacjent powinien przybrać pozycję wygodną, najlepiej leżącą lub siedzącą i rozluźnić mięśnie.

7.    Postępowanie przy zabiegu magnetoterapii:

a)    zapoznanie się ze skierowaniem i zaplanowanie zabiegu,

b)    przygotowanie i ułożenie pacjenta,

c)    ustawienie emitora i połączenie z aparatem,

d)    zerowanie aparatu i włączenie zasilania,

e)    nastawienie parametrów pm,

f)    włączenie pola magnetycznego,

g)    obserwacja pacjenta w czasie zabiegu,

h)    zakończenie.

Niektóre aparaty wymagają nieco innej kolejności manipulacji, dlatego trzeba się bardzo dokładnie zapoznać z obsługą każdego z nich.

Przeciwwskazania

1.    Ciąża.

2.    Ostre i przewlekłe choroby zakaźne.

vvic:i\ i«i i w.

4.    Choroba nowotworowa.

5.    Niewyrównana niewydolność krążenia i oddychania.

6.    Niewydolność nerek.

7.    Zagrożenie krwotokiem.

8.    Rozrusznik serca lub innego narządu.

Przedstawione przeciwwskazania mają częściowo charakter asekuracyjny, a niektóre motywowane są w pewnym stopniu wymaganiami pielęgnacyjnymi.

Nie stanowią przeciwwskazania metalowe zespolenia kości, metalowe i inne protezy stawowe, mostki i korony zębowe, ciała obce w tkankach itp. Pm można stosować na głowę i rdzeń kręgowy.


 

Podobne prace

Do góry