Ocena brak

Leczenie cukrzycy typu 2

Autor /carbonara Dodano /28.11.2013

Z badań epidemiologicznych i kontrolowanych prób klinicznych wynika, że dokładne wyrównanie metaboliczne cukrzycy w dużym stopniu zapobiega późnym powikłaniom tej choroby, hamuje rozwój chorób w układzie sercowo--naczyniowym i tym samym poprawia jakość życia.

Przed lekarzem leczącym chorego na cukrzycę typu 2 pojawia się wiele problemów, których rozwiązanie wymaga wiedzy i doświadczenia oraz zdecydowanego i konsekwentnego działania. W tej sytuacji w przypadku pojawienia się wątpliwości należy, mając na uwadze dobro chorego, zwrócić się o pomoc do specjalisty diabetologa.


Na decyzję o wyborze określonego leku doustnego, stosowanego w leczeniu cukrzycy typu 2, wpływa kilka czynników. Należy do nich, między innymi, istnienie szczególnych wskazań dla zastosowania leku danej grupy u wybranego pacjenta. Metformina powinna być stosowana u chorych ze znaczną nadwagą i u osób poniżej 65 roku życia. Istnieją natomiast poważne przeciwwskazania do stosowania metforminy u chorych z przewlekłą niewydolnością krążenia, u pacjentów z chorobą wieńcową, nadużywających alkoholu, u chorych z uszkodzoną wątrobą oraz w wieku podeszłym.

Pochodne sulfonylomocznika mogą być stosowane bez większych ograniczeń prawie u wszystkich pacjentów z wyjątkiem chorych ze znacznym uszkodzeniem wątroby. Należy jednak pamiętać o możliwości wystąpienia w przebiegu leczenia tymi lekami nawet ciężkiej hipoglikemii. Dotyczy to szczególnie leków starszej generacji, lecz tańszych i z tego powodu szeroko stosowanych. Chorzy w wieku podeszłym stanowią podgrupę najbardziej zagrożoną wystąpieniem tego powikłania leczenia cukrzycy. W obrazie klinicznym hipoglikemii w tej grupie wiekowej często obserwuje się przemijające ogniskowe objawy uszkodzenia mózgu. W celu zmniejszenia stopnia zagrożenia tymi powikłaniami podaje się osobom starszym pochodne sulfonylomocznika o możliwie krótkim okresie działania. W tej grupie pacjentów zawsze należy starannie rozważyć wskazania i przeciwwskazania do różnych sposobów leczenia hipoglikemizującego.

Bezpiecznym, lecz jednocześnie stosunkowo mniej skutecznym lekiem, jest akarboza - hamująca trawienie i wchłanianie skrobi w przewodzie pokarmowym. Jej stosowanie może utrudniać jedynie działanie uboczne w postaci zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Istotne niebezpieczeństwo, jakie może wystąpić u pacjentów leczonych akarbozą, to trudności w ratowaniu chorego z hipoglikemii, która może wystąpić w przypadku kojarzenia tego leku z pochodnymi sulfonylomocznika lub z insuliną. Rutynowo ratując chorego na cukrzycę, u którego wystąpiła hipoglikemia podaje się do wypicia roztwór sacharozy - dwucukru, którego wchłanianie w przewodzie pokarmowym może być przez akarbozę utrudnione. Pacjenci i ich opiekunowie powinni być o tym fakcie uprzedzeni i w przypadku hipoglikemii stosować roztwór zawierający glukozę.

Leczenie cukrzycy typu 2 insuliną jest stosowane coraz częściej, co obserwuje się zwłaszcza w krajach skandynawskich. Powszechna dostępność tego hormonu dzięki osiągnięciom biotechnologii sprawiła, że całkowicie zniknęła realna kiedyś obawa niedostatku insuliny. Fakt ten skłonił wielu lekarzy do weryfikacji i rozszerzenia wskazań do stosowania insulinoterapii w cukrzycy typu 2. Istotne działania uboczne, które mogą towarzyszyć insulinoterapii, to hipoglikemia i zwiększenie masy ciała. Istotnym powodem ograniczającym stosowanie insuliny w cukrzycy typu 2 jest brak akceptacji ze strony pacjentów. U podłoża przyczyn odmowy takiego leczenia leżą względy emocjonalne, wynikające z poczucia większego upośledzenia w przypadku leczenia wstrzyknięciami. Innym ograniczeniem stosowania insulinoterapii, występującym głównie u ludzi starych, jest obiektywna niemożność samoobsługi w zakresie stosowania wstrzyknięć.

W leczeniu cukrzycy typu 2 dość często ostatnio stosuje się terapię skojarzoną dwoma lub nawet trzema lekami doustnymi lub insuliną i jednym z leków doustnych. Praktyka kliniczna dowodzi, że w wybranych przypadkach możemy dzięki takiemu postępowaniu osiągnąć wyznaczony cel wyrównania metabolicznego cukrzycy stosując mniejsze dawki i tym samym mniej ryzykując wystąpieniem objawów ubocznych. Czasami bywa nawet tak, że leczenie skojarzone jest jedynym skutecznym sposobem w miarę bezpiecznego zmniejszenia wartości glikemii u niektórych chorych.

 

Podobne prace

Do góry