Ocena brak

Łabędź niemy

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Jeden z największych ptaków zdolnych do lotu: długość ciała wynosi około 150 cm, rozpiętość skrzydeł-240 cm, ciężar - do 13 kg. Od innych łabędzi można go odróżnić po czarnej, guzowatej narośli u nasady dzioba, która u samców jest większa niż u samic. Sam dziób jest pomarańczowo-czerwony z czarnym paznokciem na czubku. W czasie lotu słychać głośny świst skrzydeł.

Środowisko: Łabędź niemy prawdopodobnie występował dawniej powszechnie w bagnistej i bogatej w wodę Europie Środkowej. Ponieważ łatwo było na niego polować i wybierać mu jaja z gniazd, zapewne stosunkowo wcześnie został wytępiony i przetrwał jedynie na nieprzebytych bagnach północno-wschodniej Europy. W ostatnim stuleciu dzięki ochronie liczba tych ptaków wzrosła i są dzisiaj ozdobą naszych stawów i jezior. Łabędzie gnieżdżą się na stojących lub wolno płynących wodach z bogatą roślinnością podwodną lub tam, gdzie są karmione przez ludzi. Z natury są ptakami wędrownymi, jesienią mogą przebyć ponad 1000 km, aby przezimować w cieplejszych miejscach Europy. Łabędzie w parkach dużych miast często pozostają na wolnej od lodu powierzchni stawów i zawsze znajdą się ludzie, którzy dadzą im pokarm. W Polsce ptak ten jest dość liczny, zwłaszcza na pojezierzach. Wszystkie gatunki łabędzi są w naszym kraju chronione.

Lęgi: Łabędzie żyją w stałych parach. Co rok pod koniec zimy parę łabędzi ogarnia nastrój godowy. Oboje partnerzy płyną bardzo blisko siebie i w jednakowym rytmie wdzięcznie poruszają szyjami: przechylają na boki głowy, kłaniają się i zanurzają dzioby w wodzie, nierzadko czynią to przez szyję partnera. Sygnał do kopulacji daje samica wyciągając szyję płasko nad wodą, samiec wchodzi na jej grzbiet zanurzając ją głębiej w wodę, a dziobem trzyma partnerkę za szyję. Podczas parzenia się samica głośno chrapie. Następnie oboje podnoszą się i płyną jedno obok drugiego pochylając z wdziękiem głowy.

Para trzyma się wiernie swojego terytorium lęgowego. Samiec przepędza z niego inne łabędzie już od momentu topnienia śniegu. Najlżejszą formą groźby jest podniesienie i rozłożenie skrzydeł, bardziej zacietrzewiony ptak płynie w kierunku przeciwnika z sykiem trzymając szyję mocno odchyloną do tyłu; w końcu rywale chwytają się za szyje i próbują biciem skrzydłami przepędzić przeciwnika lub wepchnąć go pod wodę. W czasie walki fruwają pióra, może też dojść do poważnych okaleczeń.

Gniazdo buduje samica odrywając części roślin i kładąc za siebie w upatrzonym miejscu. Dzięki wielokrotnemu powtarzaniu tych prostych ruchów powstaje ostatecznie duży stos. W połowie znoszenia jaj samica zaczyna wysiadywanie. Wzniesieniu zwykle 5-7 jaj długości ok. 115 mm; okres wysiadywania ok. 35 dni. Samiec czuwa w pobliżu gniazda. Nawet na wpół oswojone łabędzie przy gnieździe atakują człowieka, wyprostowane na całą swoją wysokość usiłują przestraszyć natręta bijąc skrzydłami. Gdy zorientują się, że wróg nie ucieka, rezygnują z ataku i wycofują się. Oboje rodzice wodzą młode. Pisklęta dzikich łabędzi są szare, łabędzi hodowlanych raczej białe lub część jest biała, część szara. Również w upierzeniu młodocianym dzikie łabędzie sa szare. Dopiero po następnych pie-rzeniach stają się białe i jednocześnie dojrzałe płciowo.

Pożywienie: Rośliny wodne. Dzięki długiej szyi łabędź skubie je z głębi wody, gdzie nie konkurują z nim kaczki, lecz jedynie łyski.

Podobne prace

Do góry