Ocena brak

Łabędź krzykliwy

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Nieco mniejszy od łabędzia niemego; długość ciała 140-150 cm, rozpięość skrzydeł ok 20 cm. Boki i nasada dzioba żółte, czubek i grzbiet czarne. W czasie pływania nie unosi skizydeł tak, jak to czynią łabędzie nieme. Waga do 12 kg. W locie chętnie wydaje głos; zawołanie porozumiewawcze głośne, z daleka przypomina dźwięk trąbki „hijee". Lot bez wyraźnego szumu skrzydeł, lekki i wytrwały, start możliwy tylko z wody po głośnym, pełnym szumu rozbiegu. Ptaki lecą w ukośnych liniach lub w formie klina. Trzymają się z dala od łabędzi niemych, ale w walce z nimi mają przewagę, ponieważ stosują inną taktykę: z wyprostowaną szyją i rozłożonymi skrzydłami atakują pierwsze nie zważając na grożące gesty większych od nich łabędzi niemych.

Środowisko: Teren lęgowy łabędzia krzykliwego łączy się na południu z terenem lęgowym łabędzia czamodziobego. Poza tym gnieździ się także na Islandii (nie występuje w Ameryce Północnej, gdzie żyje bardzo podobny łabędź trębacz - Cygnusbuccinatoi). Na skutek polowania z łodzi lub z psami, przede wszystkim w czasie pierzenia się ptaków, stały się one bardzo nieufne i bojaźliwe i takimi pozostały do dzisiaj, chociaż na północy mogłyby być ptakami stawów parkowych, podobnie jak są nimi łabędzie nieme w Europie Środkowej. Łabędzie krzykliwe sa ptakami wędrownymi, ale zwykle nie odlatują daleko. Wiele z nich zimuje na południowym wybizeżu Bałtyku, w Irlandii i Szkocji. W Islandii łabędzie są ptakami całorocznymi. W srogie zimy bh wielkie chmary dągną przez niemieckie wybizeża Moiza Północnego aż do Holandii, a rozproszone grupy płyną rzekami daleko w głąb lądu. W Polsce jest głównie ptakiem zimującym nad morzem. Od niedawna obserwuje się pojedyncze gnieżdżące się pary w głębi kraju

Lęgi: Okres toków zaczyna się już na zimowisku, można wtedy usłyszeć głośne dźwięki podobne do głosu trąbki. Ptaki stają naprzeciwko siebie wyprostowane, roztóadają skrzydła i poruszają szyjami wężowym ruchem. W czasie toków partneizy wykonują podobne ruchy. Przed parzeniem się, które podobnie jak u innych łabędzi odbywa się w wodzie, oboje za-nuizają dzioby krzyżując je. W ubogiej północnej przyrodzie każda para w okresie lęgowym potrzebuje odpowiednio dużego terenu lęgowego z płytkimi, mulistymi jeziorami w bagnistej, zielonej okolicy; czasami gnieżdżą się w bagnistych dolinach izecznych i w ujściach rzek. Samica buduje ze wszystkiego, co uda się jej zdobyć, duży kopiec, najchętniej na małych wyspach, bezpośrednio w płytkiej wodzie lub na bagnach.

Wysiaduje tylko samica, samiec stoi na straży. Nawet na gnieździe łabędzie boją się ludzi i łatwo je opuszczają. Podobnie jak inne łabędzie, samica sWada jedno jajo co drugi dzień. Pizykrywa je, dopóki nie zniesie wszystkich. Początek lęgu przypada na drugą połowę maja lub pierwszą czerwca, wysiadywanie trwa 35-38 dni, w zniesieniu 5-6 jaj długości ok.115 mm. Pisklęta są przeważnie wyprowadzane na ląd i ogizewane skrzydłami; rodzinne stadko zwykle prowadzi matka, za nia idą pisklęta, pochód zamyka ojciec. Pisklęta mają ciemny puch, później szare upierzenie młodociane, w którym podczas pierwszej ich zimy wyrastają pojedyncze białe pióra. W drugą zimę wypadają ostatnie szare pióra, co jest widomym znakiem, źe ptak osiągnął także dojrzałość płciową.

Pożywienie: Łabędzie krzykliwe są roślinożerne, lecz mniej skubią liście niż na przykład łabędź niemy, a raczej wydziobują korzenie roślin wodnych.

Tylko łabędź krzykliwy mógł być tematem legendy o łabędzim śpiewie, w której konający ptak miał szczególnie donośnie i pięknie zaśpiewać tuż przed śmiercią. Rzeczywiście, z daleka słyszane dźwięki brzmią żałośnie i płaczliwie. Skute lodem i zagrożone śmiercią głodową ptaki po raz ostatni wydają czyste, donośne dźwięki, gdy nic już nie jest w stanie odmienić ich losu.

Podobne prace

Do góry