Ocena brak

Łabędź czarnodzioby

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Znacznie mniejszy niż łabędzie niemy i krzykliwy, ale większy od gęsi. Długość ciała ok. 122 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 175 cm, waga 5-6 kg. Żółta plama u nasady dzioba jest okrągła i mniejsza niż u łabędzia krzykliwego, u którego z kolei rozciąga się ku przodowi. Niezbyt długą szyję ptak trzyma pionowo wyprostowaną. Chętnie wydaje głos - z powietrza i na ziemi słychać jego melodyjne, trąbiące wołanie. W locie nie słychać świstu skrzydeł. Środowisko: Łabędź czarnodzioby gnieździ się wokół Bieguna Północnego na północ od granicy lasów; w Skandynawii występuje jedynie przy północno-wschodniej granicy z Rosją, nie ma go na Islandii ani Grenlandii. Zasiedla płytkie, bogate w pożywienie jeziora słodkowodne, także zatoki i ujścia rzek. Amerykański łabędź czarnodzioby różni się od europejskiego kolorem dzioba, dlatego niektórzy zoologowie uważają go za osobny gatunek Cygnus columbianus.

W październiku i w listopadzie większość eurazjatyckich łabędzi czarnodziobych przelatuje wąskim szlakiem nad południową Szwecją do zachodnich obszarów Morza Północnego, a więc do Irlandii, Anglii, ale przede wszystkim na teren wokół Ijsselmeer w Holandii. W srogie zimy zbaczają w kierunku południowo-zachodnim ku Bretanii. Wędrówki powrotne przypadają na marzec i kwiecień. Mniejsze grupy zimują na niemieckim wybrzeżu Morza Północnego i na pobliskich płytkich jeziorach, pojedyncze grupy zapędzają się czasem w głąb lądu. Latają w kluczach o kształcie klina lub łańcucha; potrafią jak kaczki właściwe wznieść się w powietrze bez rozbiegu. Zimą liczba tych ptaków wokół Morza Północnego szacowana jest na nieco poniżej 10000 ptaków.  

Lęgi: Rodzina łabędzi czarnodziobych trzyma się razem przez zimę i rozpada stopniowo dopiero w czasie wędrówki powrotnej na tereny lęgowe. Toki odbywają się na terenach lęgowych, na dalekiej północy. Łabędzie czar-nodziobe przywiązują się do rodzinnego miejsca i nierzadko powracają do swojego zeszłorocznego gniazda. Jak u wszystkich łabędzi, jest ono dużym stosem materiału roślinnego ułożonego na wzniesieniu blisko wody, najczęściej na małych wysepkach. Wzniesieniu 3-4 jaja, mniej niż u innych łabędzi.

Długość jaja ok. 102 mm; początek lęgów w końcu maja i w czerwcu, zaraz po topnieniu śniegów i pękaniu lodów: czas wysiadywania 29-30 dni. Wysiaduje tylko samica, samiec czuwa w pobliżu. Gdy samica schodzi z gniazda na codzienną kąpiel, czyszczenie piór i jedzenie, na jajach siada samiec. Nie może on jednak ich wysiadywać, gdyż nie ma plamy lęgowej, tzn. nagiej, ciepłej skóry na brzuchu, która bezpośrednio dotyka jaj i je ogrzewa. Młode w szacie pisklęcej są jasnoszare jak u innych łabędzi; karmione przez rodziców rosną szybciej niż pisklęta innych gatunków łabędzi. Po 45 dniach potrafią już latać. Wedy jest już połowa sierpnia i wkrótce na arktycz-nych terenach lęgowych zacznie się długa zima; łabędzie muszą wyruszyć na południe.

Pożywienie: Łabędzie czarnodziobe zbierają pożywienie z dna wody sięgając tam dziobem; zjadają zarówno pędy, jak i korzenie roślin wodnych. W swojej surowej i ubogiej ojczyźnie potrzebują bardzo dużego terenu żerowis-kowego, z którego przepędzają inne rodziny łabędzi. Są aktywne w dzień i w nocy. W czasie wędrówki wypoczywają chętnie na zalanych wodą łąkach, gdzie skubią trawę. Poza tym mogą, podobnie jak kaczki, zbierać pożywienie naniesione przez wodę. Potrafią też dreptać po mule uwalniając przy tym z dna różny pokarm. W głębszej wodzie szukają pożywienia zanurzając szyję, co wygląda, jakby stały na głowie. Nie są tak ściśle roślinożerne jak pozostałe łabędzie; na wartach (piaszczystych mieliznach i płyciznach) Morza Północnego mogą zjadać w dużej ilości małże i ślimaki o cienkich muszlach. Rodzina trzyma się razem także przez zimę.

Podobne prace

Do góry