Ocena brak

Kwokacz

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: Trochę większy od krwawodzioba; długość ciała ok. 31 cm. Upierzenie jasne, popielatoszare z ciemniejszymi skrzydłami. W szacie godowej pierś wyraźniej plamkowana, w szacie spoczynkowej bledsza. Nogi w szacie spoczynkowej oliwkowozielone, w szacie godowej bardziej żółtozielonoszare. Długi dziób lekko zakrzywiony do góry. Pizy wzlocie widoczna biała, klinowata plama na kuprze skierowana ostrym końcem do przodu. Lot rwąco szybki, przed lądowaniem przypomina ślizg ze złożonymi skrzydłami. Przy wznoszeniu się w górę woła dźwięcznie „tjui-ji-ji". Zagrożony atakiem drapieżnego ptaka pływa i nurkuje. Zwykle płochliwy; skrzeczy ostrzegawczo „krii krii".  

Środowisko: Występuje w lasotundrze całej Eurazji. Gniazda zakłada na bagnistych terenach z niską roślinnością i rozproszonymi drzewami. Podczas przelotów zatrzymuje się na płaskich bizegach z mulistym dnem słodkich i słonych jezior oraz nad morzem. Jesienny przelot w Europie Środkowej zaczyna się w lipcu, a kończy się na początku listopada. Szczyt przelotu wiosennego przypada na początek maja. Pojedyncze kwokacze zimują w zachodniej i południowej Europie, większość w tropikach. Wszędzie na trasach przelotu oraz na zimowiskach niektóre ptaki pozostają na lato.

Lęgi: Samiec tokuje nad terytorium lęgowym w locie, wykonując różne ślizgi, wydłużone kręgi i szybowanie. Śpiewa pizy tym monotonnie, jodłując „dahiidl-dahiidl". Wraz z rozpoczęciem lęgów śpiewy w locie ustają; wysiadują oboje rodzice. W zniesieniu 4 jaja długości 51 mm, wysiadywane przez 24-25 dni; okres lęgowy w maju i czerwcu. Młode potrafią już pierwszego dnia po wykluciu przebiec kilkaset metrów.

Pożywienie: Częściej chwytają zdobycz w powietrzu i w wodzie niż wydziobują ją z podłoża: są to głównie ważki i małe rybki.

Podobne prace

  • Torfowiska

    Ocena / Autor /Wala
    Dodano /31.01.2012 praca w formacie txt

Do góry