Ocena brak

Kwestia zjednoczenia Korei - Korea na progu XXI wieku? Trwały podział czy stopniowa unifikacja?

Autor /rolnik Dodano /27.03.2011

Rozwój obu państw koreańskich szedł po 1953r. odmiennymi drogami. Korea Płd. cieszyła się poparciem Zachodu (USA), a Korea Płn. Bloku Wsch. (ZSRR, CHRL). Ich ostateczne przyjęcie do ONZ wskazuje na „nieodwracalność” podziału na 2 organizmy polityczne, ekonomiczne i społeczne. Cały czas mamy jednak do czynienia z podnoszeniem problemu unifikacji Korei, a przykład Zjedn. Niemiec jest świadectwem tego, że niezależność i uznanie przez ONZ o niczym nieświadczą. Wojna koreańska formalnie zakończona nadal trwa. Nie doszło do zwołania zapowiadanej przez układ w Panmundżonie konferencji politycznej w sprawie uregulowania problemu koreańskiego.

Decyzja ONZ z 1954r. usankcjonowała obecność wojsk amerykańskich w Korei Płd. Do trwałego pokoju i likwidacji napięć nie przyczyniły się ani odprężenie w stosunkach Wschód – Zachód, ani uchwalona przez XXX sesję Zgromadzenia Ogólnego NZ rezolucja „O przekształceniu rozejmu w Korei w trwały pokój i tworzenie dogodnych warunków do przyspieszenia samodzielnego, pokojowego zjednoczenia Korei”. KRLD konsekwentnie krytykuje rządy w Korei Płd. za jej dyktatorskie działania w stosunku do opozycji oraz obecność obcych wojsk na jej terytorium. Działania Korei Płd. w latach 80 były deklaratywnie nastawione na normalizację stosunków między „dwoma Koreami”. Propozycje Korei Płn. opierały się zaś na postulacie wycofania obcych wojsk, samodzielnego zjednoczenia obu Korei.

Od 1984r. doszło do stałych kontaktów między organizacjami Czerwonego Krzyża obu państw. Seul odrzucił Północnokoreańską propozycję zorganizowania Igrzysk Olimpijskich 1988r. w obu częściach Korei. Było to przyczyną bojkotu Igrzysk w Seulu przez Koreę Płn. Lata 90-te, to okres pokojowej rywalizacji o normalizację stosunków obu państw koreańskich na arenie międzynarodowej. Owocowało to regulacją stosunków z Pekinem, Tokio i Moskwą oraz przyjęciem obu państw koreańskich do ONZ – 17.09.1991r. We wrześniu 1990r. doszło do pierwszego od czasów wojny spotkania premierów obu państw. W 1991r. doszło do podpisania 2 porozumień. 13.12. w Seulu podpisano porozumienie o pojednaniu, nieagresji i współpracy, a 31.12. w Panmundżonie porozumienie denuklearyzacyjne. Kwestia północnokoreańskiego programu jądrowego stanowiła przeszkodę w kontynuowaniu rozmów.

Strona północnokoreańska długo nie wyrażała zgody na inspekcję jej instalacji nuklearnych. 6 maja 1992r. premierzy obu państw na spotkaniu w Seulu podpisali porozumienie w sprawie budowania dwustronnej komisji ds. politycznych, wojskowych i gospodarczych oraz utworzenia biura łącznikowego.

Uzgodniono tryb łączenia rodzin. Przez cały 1993 i 1994r. trwały spory i wielokrotnie przerywane negocjacje na temat inspekcji Północnokoreańskich instalacji nuklearnych. Drogi zostały przetarte, ale ich powodzenie będzie zależeć od woli obu stron oraz ich niezależności w sprawie przyszłości obu Korei. Przełom 1997 i 1998r. przyniósł katastrofę w rolnictwie Korei Północnej i klęskę głodu. Wywołało to reakcję społeczności międzynarodowej i próby pomocy humanitarnej ze strony innych krajów np. Korei Płd. W obawie o „rozmiękczenie” sytuacji w kraju władze Korei Płn., z jej nowym przywódcą, którym po śmierci Kim Ir Sena, został jego syn Kim Dzong II, postawiły w stan gotowości swa armię. Na początku czerwca 1998r., za zniesieniem sankcji USA wobec Korei Płn., opowiedział się prezydent Korei Płd. Kim De Dzung.

Phenian wpuścił pracowników Światowego Programu Żywnościowego ONZ i zgodził się na pomoc żywnościową. Korea Płd. i USA liczą na rozmiękczenie systemu północnokoreańskiego na drodze nacisków ekonomicznych. Jest to metoda sprawdzona po doświadczeniach Europy Środkowo -Wsch. oraz braku izolacji Korei Płd. ze strony Rosji i Chin. W chwili obecne 38 równoleżnik nadal dzieli i skupia duże siły militarne koreańskie i amerykańskie. Ma to związek z ciągłym napięciem wynikającym z rozbudowy przez Koreę Płn. jej potencjału strategicznego opartego na rakietach balistycznych zdolnych do osiągania celów w regionie, jak i w USA. Wg dostępnych danych na Półw.

Koreańskim stacjonuje 37 tys. żołnierzy amerykańskich, armia Korei Płn. liczy 1 116 000 żołnierzy, a Korea Płd. dysponuje 690 tys. żołnierzy. Przedmiotem spekulacji jest nadal posiadanie potencjału nuklearnego. Sama Japonia wraz z USA przystąpiła do tworzenia systemu obrony antyrakietowej. 7 stycznia 1999r. doszło do podpisania porozumienia Japonii i Korei Płd. W sprawie współpracy militarnej i wymiany informacji. Umacnia to stopniowo pozycję Japonii, jako poważnej siły militarnej w regionie.

Podobne prace

Do góry