Ocena brak

Kuria rzymska

Autor /BolekII Dodano /30.04.2013

Kongregacje, trybunały i urzędy obejmowano wspólną nazwą kuria rzymska, której w tym znaczeniuzaczęto z czasem używać w Annuario Pontificio.

Trzynaście kongregacji - Świętego Oficjum, Spraw Konsystorialnych, Sakramentów, Soboru, Zakonów,Rozkrzewiania Wiary, Rozkrzewiania Wiary dla Obrządku Wschodniego, Indeksu, Obrzędów, Ceremonii,Nadzwyczajnych Spraw Kościoła, Studiów, Majątku Stolicy Apostolskiej (Fabrica di San Pietro) -zostało przekształconych. Benedykt XV ustanowił (1915) Kongregację Seminariów i Studiów Uniwersyteckichw miejsce Kongregacji Studiów, następnie (1917) Kongregację dla Kościoła Wschodniego pozniesieniu Kongregacji Rozkrzewiania Wiary dla Obrządku Wschodniego. Zniósł także i(1917) KongregacjęIndeksu, przekazując jej kompetencje Świętemu Oficjum, w którym powstała sekcja cenzury ksiągreligijnych.

Zakres działania kongregacji, ustalony już przez Piusa X, w Kodeksie Prawa Kanonicznego został tylkonieco zmodyfikowany. Papieże natomiast wprowadzali zmiany w ich wewnętrznej strukturze, tworzącnowe sekcje, komisje lub rady. W Kongregacji Konsystorialnej, która miała już Sekcję Emigracji, PiusXII ustanowił (1952) Najwyższą Radę Emigracji i powołał Międzynarodowy Sekretariat Generalny ApostolstwaMorza (Apostolatus Maris), a Kongregacji Zakonów powierzył instytuty świeckie i kierownictwoPapieskiego Dzieła Powołań Zakonnych.

W trybunałach papieskich (Penitencjaria Apostolska, Sygnatura Apostolska i Rota Rzymska) oraz wgłównych urzędach papieskich (Kancelaria Apostolska, Dataria Apostolska, Kamera Apostolska i Sekretariat Stanu) wewnętrzne struktury nie uległy większym zmianom. Sekretariat Stanu pozostał podzielonyna trzy sekcje: Spraw Nadzwyczajnych, Spraw Zwyczajnych i Brewe Apostolskich.

Sekretariatem Stanu kierowali na ogół wybitni kardynałowie, jak Piętro Gasparri i Eugenio Pacelli.Wyjątkowo Pius XII (E. Pacelli) nie obsadzał tego stanowiska w latach 1944-1958. Zasługą kardynałówsekretarzy stanu było nawiązanie przez Stolicę Apostolską stosunków dyplomatycznych z wielu nowymipaństwami, często niekatolickimi, zawarcie znacznej liczby konkordatów oraz ustanowienie nowych nuncjatur,w krajach niekatolickich pronuncjatur.

Siedziby kongregacji, trybunałów i urzędów na ogół znajdowały się poza Watykanem, w Rzymie. Rządwłoski w układzie laterańskim niektórym z nich zagwarantował eksterytorialność.

Osobną instytucją, niezależną od kurii rzymskiej, była kuria (ordynariat) miasta Rzymu, który jako diecezjapodlegał bezpośrednio kościelnej władzy zastępcy papieża, kardynała wikariusza Miasta. Papieżewyjątkowo osobiście spełniali funkcje biskupa ordynariusza, jak wizytacje kościołów. W omawianymokresie liczba mieszkańców Rzymu wzrosła czterokrotnie (do ponad 2 milionów), podobnie czterokrotnieliczba parafii (do 195). W pracy duszpasterskiej i nauczaniu (1958 rok) było bezpośrednio czynnych 231kapłanów diecezjalnych i 437 kapłanów zakonnych oraz wiele sióstr z ponad 13 tysięcy przebywającychstale w rzymskich klasztorach. Rzym posiadał wówczas 464 katolickie szkoły podstawowe z 36 tysiącamiuczniów i 120 katolickich szkół średnich z 24 tysiącami uczniów. Miał także wiele kościołów dla poszczególnychnarodowości, jak kościół św. Stanisława dla Polaków, wiele kolegiów narodowościowych iseminariów duchownych oraz 10 wyższych uczelni kościelnych, uznanych za papieskie. Jak nigdyprzedtem, stał się w Kościele najżywotniejszym ośrodkiem nauki. Przybywali do niego duchowni z całegoświata. Odwiedzały też Rzym, Wieczne Miasto, niezliczone rzesze pielgrzymów i turystów.

Podobne prace

Do góry