Ocena brak

Kumak nizinny

Autor /Bill Dodano /12.01.2012

Rodzina ropuszkowate (Discoglossidae)  

Wygląd: podobnie jak k. górski, osiąga 4-5 cm długości (tylko wyjątkowo nieco powyżej 5 cm) i bardzo go przypomina ubarwieniem strony grzbietowej. Na stronie brzusznej znajdują się jednak rozległe szare lub czarne przestrzenie upstrzone licznymi małymi, białymi punktami oraz między nimi przeważnie intensywnie pomarańczowoczerwo-nymi plamami. Plamy te mogą być również żółtoczerwone, co może prowadzić do pomylenia kumaka nizinnego z k. górskim. Jednak u k. nizinnego końce palców przednich nóg są zawsze ciemne, a nawet gdy są jaśniejsze, to nigdy nie są tak intensywnie zabarwione, na spodniej stronie ciała jest znacznie więcej dobrze widocznych białych punktów, głowa jest węższa, a tylne nogi krótsze. Te ostatnie cechy można jednak wykorzystać tylko przy bezpośrednim porównywaniu obu gatunków. Źrenica sercowata.

Miejscami na stronie grzbietowej kumaka nizinnego występują zielonkawe lub zielonosza-re plamy składające się na nieregularne mar-murkowanie. Kumak nizinny wydaje się być zgrabniej zbudowany od blisko spokrewnionego k. górskiego. W odróżnieniu od niego ma na grzbietowej stronie ciała płaskie i miękkie brodawki, zakończone jednym lub kilkoma drobnymi kolcami rogowymi. Ponadto u samca k. nizinnego występuje rezonator wewnętrzny. Przy pewnej wprawie można również stwierdzić różnice w głosach godowych obu tych płazów bezogonowych. K. nizinny kumka wolniej od k. górskiego. Pojedyncze „unk" wydaje w odstępie od 1,5 do 4 sekund. Jednak częstotliwość, z jaką wydawane są dźwięki, jest zmienna.

U obu gatunków kumaków cechy charakterystyczne dla gatunku mogą być wykształcone w różnym stopniu, dlatego też zawsze należy uwzględniać zestawienie tych cech, a nigdy opierać się tylko na jednej. Ma to szczególne znaczenie w rejonach nakładania się zasięgów obu gatunków.

Występowanie: w porównaniu do zasięgu kumaka górskiego areał rozprzestrzenienia k nizinnego sięga dalej na północ do Szlezw ku-Holsztynu i obszaru bałtyckiego oraz znacznie bardziej na wschód aż do strefy laso-stepu zachodniej Azji. Na południu jego obszar występowania dochodzi tylko do północnej granicy Bałkanów, nie obejmuje jednak obszaru śródziemnomorskiego. Zachodnia granica zasięgu tego płaza biegnie w poprzek Niemiec. W odróżnieniu od k. górskiego, k. nizinny nie tworzy podgatunków. Izolowany wyspowy rejon występowania w południowej Szwecji już prawdopodobnie nie istnieje.

Środowisko: płytkie, małe zbiorniki stojącej, jakościowo dobrej wody obficie zarośnięte roślinnością są najlepszymi miejscami rozrodu i przebywania tego gatunku. Na obszarze wspólnego występowania kumaka nizinnego z k. górskim spotykany jest głównie na nizinach. Jest gatunkiem bardzo wymagającym. Po ustąpieniu epoki lodowcowej rozszerzał swój zasięg od wschodu i rozprzestrzeniał się przez obszar zasiedlony przez kumaka górskiego. Bardzo zmienne, a zarazem surowe warunki życia, które jest w stanie znieść każdy gatunek górski, zupełnie nie odpowiadają kumakowi nizinnemu.

Tryb życia: kumak nizinny prowadzi bardzo podobny tryb życia jak k. górski, dlatego oba gatunki nie mogą trwale żyć obok siebie w tym samym środowisku, ponieważ wykluczają się wzajemnie.

Rozród: samce gromadzą się w miejscach rozrodu od późnej wiosny do lata. Z rozdętym baloniasto podgardlem i nabrzmiałym ciałem kumkają melancholijnym dźwięcznym chórem. Samice przystępują do rozrodu kilkakrotnie w sezonie. Kijanki przeobrażają się przeważnie w pełni lata. Mierzące początkowo tylko 1,5 cm małe kumaki są podobne do osobników dorosłych. Również w pełni ubarwiona jest strona brzuszna, podczas gdy świeżo przeobrażone k. górskie mają początkowo brzuch białawy, pokryty ciemnymi plamami.

Pokarm: owady, które spadły na powierzchnię wody, skąposzczety i inne drobne zwierzęta.

Podobne prace

Do góry