Ocena brak

Kult Serca Jezusowego i Matki Bożej

Autor /NaumxD Dodano /25.04.2013

Wystawność pobożności zaznaczała się rozwojem nabożeństw, propagowanych przez wielkich teologówi pisarzy w XVII wieku.

Nabożeństwo do Serca Pana Jezusa, znane od dawna, doznało teraz rozkwitu. Jego szerzyciel, kapłanJan Eudes (zm. 1680, święty) starał się wprowadzić (około 1670) ten kult do liturgii.

Marguerite-Marie Alacoque (1648-1690, święta), wizytka szerzyła nabożeństwo do Serca Jezusowego napodstawie swoich prywatnych objawień. Jej pisma zostały zniszczone po śmierci na polecenie przełożonej.Opisał je wszakże (Retraite spirituele, wydane 1684) jej spowiednik, jezuita Claude de la Colombière(zm. 1682). Wydał zaś jej kierownik duchowy, jezuita Jean Croiset (zm. 1738), który także opracowałi opublikował swoją książeczkę Nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusa (Lyon 1689). Miała onakilka wydań, z których jedno podawało nie zatwierdzone przez Kościół oficjum liturgiczne, za co znalazłosię na indeksie.

Francois Froment (zm. 1702), jezuita, dał teologiczne podstawy nabożeństwu do Serca Jezusowego, ajego współbrat zakonny, asystent generała, Joseph de Gallifet (zm. 1749) opracował memoriał i przedstawiłrzymskiej kongregacji rytu co do ustanowienia liturgicznego święta. Gdy wydał memoriał w językufrancuskim, dołączył szczegółową biografię Marii Małgorzaty. Jej życiorys wydał już wcześniej(1729) biskup Languet de Gergy z Soissons, który uchodził za czołowego jansenistę, przez co w kręgachkatolickich wzmogła się opozycja do objawień Marii Małgorzaty i samego nabożeństwa. Ono wszakżezyskało z czasem aprobatę Kościoła i było przez niego samego rozpowszechniane.

W następnym okresie wprowadzono do liturgii oficjum o Najświętszym Sercu Jezusowym i dokonywanopublicznych aktów poświęcania się Jemu, powstawały też liczne bractwa pod Jego wezwaniem.

W Polsce założono (1706) pierwsze bractwo Serca Jezusowego przy kościele pijarów w Warszawie, lecznabożeństwo propagowali szczególnie jezuici, poczynając od Kaspra Drużbickiego, który napisał SerceJezusa meta serc stworzonych (wydane 1687).

Kult Maryi łączył Jean Eudes z kultem Serca Jezusowego. Często jednak kwestionowano niektóreaspekty czci maryjnej. Znalazło to swój wyraz w jansenistycznie ustawionym traktacie kapłana Adrien Bailleta (zm. 1706) O prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Dziewicy i należnym Jej kulcie. Odrzucałon wiarę w Niepokalane Poczęcie i Wniebowzięcie Maryi.

Ludwik Maria Grignion de Montfort (1673-1716), prawdopodobnie częściowo pod wpływem polemik,które wywołało to dzieło i inne, bardziej jednak na podstawie osobistych przeżyć i teologicznych refleksjiszerzył cześć Maryi i pisał o Niej. Najsławniejszym jego dziełem jest Traktat o prawdziwym nabożeństwiedo Najświętszej Dziewicy. Nie wiadomo wszakże, jak szeroko sięgał wpływ jego pism, bo wymienionytraktat odkryto w rękopisie dopiero w XIX wieku.

W Polsce cześć Maryi szerzyli szczególnie jezuici, karmelici i dominikanie w sodalicjach, bractwachszkaplerznych i różańcowych. Stała się ona celem działania marianów i miała znakomitych propagatoróww Stanisławie Papczyńskim i Kazimierzu Wyszyńskim.

Jasna Góra była najważniejszym ośrodkiem kultu maryjnego. W 1717 roku (8 IX) biskup krakowski Jan Paweł Woronicz z trzema innymi biskupami dokonał uroczystej koronacji Cudownego Wizerunku.Uroczystość, obchodzoną przez całą oktawę, wykorzystano do katechezy pielgrzymów i udzieleniakilkunastu tysiącom ludzi sakramentu bierzmowania. Specjalne nabożeństwa z tej okazji odprawiano nietylko na Jasnej Górze, ale w całym kraju, z niewątpliwym pożytkiem duchowym.

Podobne prace

Do góry