Ocena brak

Kubek prążkowany

Autor /Edmund41 Dodano /07.02.2012

 

Wygląd: owocnik młodych egzemplarzy jest jajowaty, gruszkowaty lub wrzecionowaty. Od strony zewnętrznej pokrywają go czerwono-brunatne włoski; z czasem na górnej stronie powstaje otworek: owłosiona okrywa pęka i widać pod nią cienką, białą skórkę zwaną epiphragma.

W trakcie postępującego rozwoju również i ta błonka pęka i można zauważyć wewnątrz błyszczący, białawoszary kubeczek. Po jego wewnętrznej stronie zbiegają do środka wypukłe listwy; ścianki są wyraźnie prążkowane. Na górnym, ostrym brzegu zwraca uwagę obrąbek z włoskowatych kosmków.

U podstawy kielicha leży - niby jajka w gnieździe ptasim - wiele soczewkowatych tworów o średnicy około 3 mm. Te tak zwane pery-diole przyczepione są do ściany kubeczka za pomocą krótkich trzoneczków i ułożone w galaretowatej masie. W nich dojrzewają zarodniki. Całe owocniki mają wysokość około 1--1,5 cm, a średnicę około 1 cm.

Wysyp zarodników: biały.  

Występowanie: Rośnie między rozkładającymi się, opadłymi liśćmi, na murszejących gałęziach i starszych pniakach drzew liściastych.

Możliwość popełnienia pomyłki: w Europie występują jeszcze inne gatunki kubków (Cyathus), z których do kubka prążkowanego podobny jest kubek ogrodowy (C. olla): wewnętrzna jego strona jest jednak błyszcząca i gładka, a nie prążkowana. Występuje on w ogrodach i na polach, rośnie na martwych resztkach roślin i węglu drzewnym.

Zastosowanie: grzyb jest niejadalny.

Uwagi ogólne: perydiole są wyrzucane w powietrze przez krople deszczu, przy czym mogą być rozpryskiwane na odległość pół metra. Cieniutka niteczka na perydioli skręca się i może się owinąć dokoła stojącego obok źdźbła trawy lub czegoś podobnego. Rozpad perydioli uwalnia zarodniki.

Podobne prace

Do góry