Ocena brak

Ku ortodoksji chrześcijańskiej - Herezja donatyjska

Autor /Miecio Dodano /13.07.2011

W 313 r. chrześcijanie afrykańscy zwrócili się do cesarza Konstantyna z prośbą o rozstrzygnięcie sporu, kogo należy uznać za prawowitego biskupa Kartaginy: Cecyliana czy Donata. Zwolennicy Donatusa oskarżali Cecyliana o to, że podczas prześladowania chrześcijan za Dioklecjana wydał prześladowcom księgi kościelne, był więc zdrajcą. Zwolennicy Cecyliana oskarżali donatystów o bezprawny wybór kandydata. Konstantyn przekazał sprawę soborowi biskupów w Rzymie, a potem w Arles. Oba sobory uznały Cecyliana za prawowitego biskupa Kartaginy. Wówczas Donatus i jego zwolennicy uznali się za prawdziwych chrześcijan i utworzyli odrębny, samodzielny Kościół.     

Z czasem donatyści stali się wyrazicielami interesów plebsu i niewolników występujących przeciwko centralizacji władzy w chrześcijaństwie. Tendencje takie pojawiały się już wcześniej, gdy występowali oni przeciwko wzrastającym wpływom arystokracji w gminach zarzucając jej służalczość wobec pogańskiej władzy w Rzymie. Poglądy swoje uzasadniali tezą, że w chrześcijaństwie nie ma miejsca dla grzeszników i dlatego czynności religijne, a zwłaszcza sakramenty, sprawowane przez grzesznych kapłanów są nieważne. Uprawiali zatem ponowny chrzest „odpadłych” podczas prześladowań.   Ostatecznie  walka  pomiędzy zwolennikami kościoła oficjalnego (katolikami) a donatystami nabrała charakteru walki społecznej, w której znalazły odbicie tendencje separatystyczne miast afrykańskich; przeciwieństwa między wielkimi a małymi posiadaczami ziemskimi oraz między niewolnikami a ich właścicielami. 

Podobne prace

Do góry