Ocena brak

Kształt i wielkość grasicy

Autor /calliee Dodano /17.01.2012

Grasica powstaje obustronnie z przedniej wypustki 3 kieszonki skrzelowej wewnętrznej, która w postaci woreczka przedłuża się następnie ku dołowi w obręb śródpiersia. Z jej dolnego odcinka powstaje główna piersiowa cześć narządu, podczas kiedy w warunkach normalnych odcinek górny zanika. Według niektórych autorów również 4 kieszonka skrzelowa może brać udział w wytwarzaniu się grasicy. Zawiązek ten jednak przeważnie również zanika, choć pozostałości jego mogą się czasem zachować wewnątrz tarczycy obrośnięte tkanką gruczołową.

Kształt i wielkość grasicy są osobniczo bardzo zmienne. W pełni rozwoju jest ona tylko w wieku dziecięcym. U noworodka jest stosunkowo duża (długość 5—6 cm, największa szerokość około 3—4 cm, największa grubość 1 cm, waga około 15 g), w dalszym ciągu grasica wrzrasta do 2—3 roku (waga około 37 g) i wielkość tę zachowuje do okresu pokwitania; następnie miąższ grasicy stopniowo zaczyna zanikać na rzecz tkanki tłuszczowej. W latach 21—25 oba te składniki są mniej więcej tej samej wagi. Później następuje coraz większy przyrost tkanki tłuszczowej, powstaje tzw. grasicze ciało tłuszczowe, które zachować jednak może mniej więcej pierwotny kształt zewnętrzny narządu. Ale nawet jeszcze u osób w starszym wieku ciało to zawierać może pozostałości miąższu grasicy.

Oprócz powyższych związanych z wiekiem normalnych fizjologicznych zmian wstecznych (involutio physiologica) występować mogą zmiany wsteczne przypadkowe (involutio accidentalis), czy wskutek niedożywienia, głodu lub chorób wyniszczających, czy działania promieni Roentgena. Giną wtedy głównie limfocyty. Podobne zjawisko obserwujemy i w innych narządach limfatycznych. Zmiany te mogą mieć charakter odwracalny. W niektóiych stanach chorobowych, między innymi w chorobie Basedowa związanej ze wzmożoną czynnością wydzielniczą tarczycy, następuje powiększenie narządu.

Podobne prace

Do góry