Ocena brak

Kształt i położenie więzadła płucnego

Autor /dianka Dodano /11.01.2012

Więzadło płucne występuje w postaci wydłużonej, ku dołowi poszerzającej się blaszki trójkątnej, ustawionej prawie czołowo. Wierzchołek skierowany ku górze odpowiada części dolnej korzenia płuca, w której zazwyczaj leży żyła płucna dolna. Podstawa lub brzeg dolny sięga prawie do przepony; bocznie oodstawa przechodzi w opłucną płucną dolnego brzegu płuca, przyśrodkowo w opłucną śród piersiową. Brzeg dolny przeważnie jest wolny i tylko swym końcem przyśrodkowymi łączy się z opłucną wyściełającą przeponę, rzadziej przylega w całości do przepony. Brzeg przyśrodkowy łączy się z śródpiersiem, boczny z powierzchnią śródpiersiowa płuca. Oba brzegi nie biegną ściśle pionowo ku dołowi, lecz również nieco ku tyłowi. Powierzchnie więzadła płucnego ustawione są czołowo; przednia skierowana jest do przodu, tylna do tyłu.

Między obu blaszkami surowiczymi więzadła płucnego, przednią i tylną, leży cienka warstwa tkanki łącznej łącząca obie blaszki, kilka żył oraz węzłów i naczyń chłonnych. Warstwa tkanki łącznej więzadła rozciąga się od ściany tylnej osierdzia  i od błony oskrzelowo-osierdziowej po stronie przyśrodkowej do większej przegrody międzyzrazikowej płata dolnego płuca po stronie bocznej, za pośrednictwem której łączy się z tkanką płucną .

Mechaniczne znaczenie więzadła płucnego, odporność którego na rozciąganie wynosi około 1 —1,5 kg, polega przede wszystkim na tym, że w czasie wdechu, kiedy obie powierzchnie śródpiersiowe i obie wnęki oddalają się od siebie , więzadła płucne napinają się. Po przecięciu tego więzadła bowiem powierzchnia śródpiersiowa pogłębia się, jak to wynika z doświadczeń dokonywanych przy nadmuchiwaniu preparatu wyjętego z klatki piersiowej.

Podobne prace

Do góry