Ocena brak

Kształcenie pedagogów specjalnych - Osobowość pedagogów specjalnych

Autor /Serafin Dodano /01.09.2011

U pedagogów specjalnych kształtowane są intencjonalne określone cechy osobowości. H. Borzyszkowska2 wymienia następujące właściwości, które powinien posiadać pedagog specjalny:

  1. Ze względu na dobro jednostki upośledzonej, pedagog specjalny mu­si zrozumieć wartość społeczną swojej pracy i charakteryzować się specjalnym stosunkiem do jednostki upośledzonej. W tym stosunkunie może być miejsca na sentymentalizm, tkliwość czy też rozrzewnie­nie, ale musi się on odznaczać racjonalną organizacją opieki rewalidacyjnej.

  2. Pedagog specjalny, rozumiejąc wartość społeczną swojej pracy, musi też dobrze zrozumieć problemy indywidualności i otoczyć dużą troską każdą jednostkę, aby wprowadzić ją na odpowiednią drogę rewalidacji. Wynika z tego, że pedagog specjalny powinien odznaczać się dużą wnikliwością poznawczą i badawczą dociekliwością.

  3. Pedagog specjalny musi też być wyjątkowo odpowiedzialny za orga­nizowany proces dydaktyczno-wychowawczy z jednostką upośle­dzoną. To duże poczucie odpowiedzialności zmusza go do współpra­cy z różnymi specjalistami, rodziną, bliższym i dalszym środowiskiem społecznym. W tym miejscu trzeba dodać, że musi on nie tylko w pełni zrozumieć potrzebę współpracy, ale posiadać również dobrą umiejęt­ność organizowania jej. Praca ta wymaga, aby odznaczał się łatwością w nawiązywaniu kontaktów z różnymi osobami.

  4. Ze względu na często spotykany u jednostek niepełnosprawnych brak wiary we własne siły i możliwości, poczucie niższości, procesy zaha­mowania i frustracji, pedagoga specjalnego musi cechować wyjątko­we zaufanie i przychylność do jednostek niepełnosprawnych. Wyżej wymienione właściwości osobowościowe potrzebne są, aby zapewnić sobie dobre efekty pracy w zakresie przeciwdziałania frustracji, a także nabywania przez jednostkę niepełnosprawną poczucia własnej godno­ści i wartości. Osobista emocjonalna przychylność do jednostek upośle­dzonych, jako właściwość osobowości pedagoga specjalnego, jest – jak twierdzi O. Lipkowski - konieczną formą zachowania się.

5. Osobowość pedagoga specjalnego powinna odznaczać się również du­żym optymizmem, który zapobiega zniechęceniu, gdy rezultaty jego pracy są skromne lub gdy trzeba na nie długo czekać. Ewa Tomasik3 podkreśla, że:

  1. pedagog specjalny oprócz kwalifikacji w zakresie nauczania i wycho­wania osób o konkretnym upośledzeniu, musi być obrońcą osób nie­pełnosprawnych i zapewnić im poczucie bezpieczeństwa (azyl);

  2. pedagog specjalny winien być przygotowany do współdziałania w tworzeniu diagnozy i prognozy z jednej strony oraz winien organizo­wać terapię i rehabilitację doraźną w stosunku do dzieci o sprzężo­nych upośledzeniach, zwłaszcza w środowiskach oddalonych od spe­cjalistycznych poradni i gabinetów terapeutyczno-rehabilitacyjnych(mieszczących się zwykle w dużych miastach);

  3. pedagog specjalny powinien mieć umiejętności kształtowania kultury społeczeństwa, jeżeli chodzi o osoby niepełnosprawne, zgodnie z ma­ksymą sformułowaną przez Marię Grzegorzewską - organizatorkęPaństwowego Instytutu Pedagogiki Specjalnej - „Nie ma kaleki – jest człowiek".

Podobne prace

Do góry