Ocena brak

Kształcenie pedagogów specjalnych

Autor /Serafin Dodano /01.09.2011

Kształcenie pedagogów specjalnych w Polsce trwa od 1922 r. W latach 1922 -1969 objęto nim osoby posiadające kwalifikacje pedagogiczne i kilku­letni staż pracy w szkolnictwie zwykłym, przy czym do 1956 r. na rocznych studiach, a w latach 1957 - 1969 w formie dwuletnich studiów. Przełomowym rokiem był 1970 rok, ponieważ wówczas uruchomiono trzyletnie wyższe studia zawodowe dla absolwentów szkół średnich (bez przygotowania pedagogicznego). Z kolei kształcenie pedagogów specjalnych na poziomie magisterskim rozpoczęto w Polsce w 1973 r.

Pięć lat później, tzn. w 1978 r., uruchomiono trzy semestralne studia podyplomowe z pedagogiki specjalnej dla absolwen­tów innych kierunków studiów magisterskich z przygotowaniem pedago­gicznym. W 1986 r. wprowadzono kształcenie dla absolwentów studiów na­uczycielskich w formie trzyletnich studiów magisterskich uzupełniających w systemie zaocznym. Ta ostatnia forma kształcenia koresponduje z zary­sowaną tendencją odstępowania od dominującego systemu kształcenia nie­pełnosprawnych w postaci segregacyjnej (izolacyjnej) i tworzenia alterna­tywnego systemu kształcenia niepełnosprawnych w ogólnodostępnych szkołach publicznych. Jest to istotne, gdyż w 1995 r. na rynku pracy pojawili się absolwenci trzyletnich kolegiów nauczycielskich, zwłaszcza w dwóch specjalnościach: wychowanie przedszkolne i nauczanie początkowe.

Studia w zakresie pedagogiki specjalnej mają charakter interdyscypli­narny, obejmują bowiem - oprócz wiedzy, jaką powinien posiadać każdy humanista pedagog - także wiedzę z zakresu medycyny, psychologii kli­nicznej, teorii i organizacji kształcenia specjalnego oraz umiejętności z zakresu nauczania i wychowania dzieci o konkretnym upośledzeniu (konkret­nej niesprawności), jak również w zakresie wszystkich terapii stosowanych w odniesieniu do dzieci niepełnosprawnych.

Podobne prace

Do góry