Ocena brak

Krzywa Philipsa

Autor /Encyklopedia Zarządzania Dodano /23.04.2011

Charakterystyka

Zależność między inflacją a bezrobociem została zbadana przez A. W. Philipsa w 1958 roku. Pokazał on statystyczną zależność między inflacją płac a poziomem bezrobocia w Wielkiej Brytanii w latach 1861-1957.


Odkładając stopę inflacji płac na osi pionowej, a stopę bezrobocia na osi poziomej, otrzymano zbiór punktów przedstawiających wyniki obserwacji dla każdego roku. Krzywa, która najlepiej pasowała do otrzymanych punktów, stała się znana jako krzywa Philipsa.


Przedstawia ona ujemną zależność między inflacją a bezrobociem.


Interpretacja krzywej Philipsa

Krzywa Philipsa jest wypuka do początku układu współrzędnych. Kształt ten wyjaśnia się tym, że przy wzroście popytu globalnego początkowo istnieje ogromna nadwyżka siła robocza|siły roboczej, która może zostać zatrudniona, aby zaspokoić zwiększony popyt, bez potrzeby znacznego podnoszenia płac.

Jednak w miarę wyczerpywania się zasobów siły roboczej, przedsiębiorstwa muszą oferować coraz wyższe płace, aby zdobyć potrzebną siłę roboczą.

Położenie krzywej Philipsa zależy od pozapopytowych czynników wywołujących inflację i bezrobocie, takich jak: bezrobocie frykcyjne i strukturalne oraz inflacja kosztowa, inflacja strukturalna i wywołana kosztami.

</div>


Jeśli któryś z czynników zmieni się tak, że wzrośnie inflacji lub bezrobocia, to krzywa przesunie się w górę, w prawo.


Wykorzystanie w polityce gospodarczej

Krzywa Philipsa wydawała się stawiać przed rządami prosty wybór w gospodarcza|polityce gospodarczej. Mogą one mianowicie wybierać między bezrobociem a inflacją.


Niższe bezrobocie może być uzyskane kosztem wyższej inflacji i odwrotnie. Niestety, doświadczenia pokazują, że poza krótkim okresem taka prosta zależność nie istnieje.

Ponadto została ona skrytykowana przez Friedman|Friedmana (1968) i Phelpsa (1968) powszechnie przyznaje się, że krzywa Philipsa nie jest stała, tzn. że przesuwa się w górę. W takich warunkach wraz ze wzrostem oczekiwań inflacyjnych.


Kraj, który wybiera zbyt dużą stopę inflacji, stwierdzi, że jego krzywa Philipsa przesuwa się w górę. W takich warunkach władzę mają niewielki wybór miedzy inflacją a bezrobociem. Prowadzi to do wniosku, że krzywa Philipsa w długim okresie jest linią pionową.


Philipsa.png<BR>

Rys.1. Krzywa Philipsa


Autor: Agata Rybicka
Źródło: Encyklopedia Zarządzania
Treść udostępniana na licencji GNU licencja wolnej dokumentacji 1.3 lub nowsza.

Podobne prace

Do góry