Ocena brak

Krzywa Philipsa

Autor /Ziemowit95 Dodano /14.12.2011

  • W 1958 r. prof. A. W. Philips z Londyn School od Economics wykazał, że istnieje silna statystyczna zależność między roczną stopą inflacji, a roczną stopą bezrobocia w Wielkiej Brytanii. Związki zauważono też w innych krajach.

  • Krzywa Philipsa pokazuje, że wyższej stopie inflacji towarzyszy niższa stopa bezrobocia i odwrotnie. Sugeruje to, że można wybierać między wyższą inflacją i niższym bezrobociem lub odwrotnie. Uznano, że rząd wybierając rodzaj polityki fiskalnej i pieniężnej jest w stanie określić poziom łącznego popytu i skalę przymusowego bezrobocia.

  • Krzywa Philipsa pokazywała poziom inflacji, będący wynikiem wyboru. Wyższy poziom globalnego popytu wywierał presję na wzrost płac i prowadził do wyższej inflacji, dając w zamian niższe bezrobocie.

  • Krzywa ta pokazywała zestaw dostępnych wariantów wyboru. Rządy po prostu miały zdecydować ile dodatkowej inflacji są w stanie zaakceptować w zamian za niższe bezrobocie. Wybierały punkt na krzywej Philipsa i ustalały zestaw środków polityki fiskalnej i pieniężnej, aby osiągnąć odpowiedni poziom łącznego popytu, a więc także odpowiedni poziom bezrobocia.

  • W latach 60-tych ludzie wierzyli, że stoją w obliczu wyboru „coś za coś”, jednak w pewnym momencie krzywa Philipsa przestała odpowiadać faktom.

  • Błędem było interpretowanie krzywej Philipsa jako niezmiennie istniejącego wyboru typu „coś za coś” – między inflacją a bezrobociem. Wybór taki ma charakter przejściowy i istnieje tylko w trakcie dostosowywania się gospodarki do gwałtownie zmienionego poziomu popytu globalnego. Wzrost łącznego popytu wymusza przejściową inflację, która powoduje spadek realnych zasobów pieniądza i sprawia, że popyt globalny z powrotem ustala się na poziomie odpowiadającym stanowi pełnego zatrudnienia.

Podobne prace

Do góry