Ocena brak

Krzywa możliwości produkcyjnych

Autor /Ziemowit95 Dodano /14.12.2011

Krzywa możliwości produkcyjnych przedstawia – przy każdym poziomie produkcji jednego dobra – maksymalną, możliwą produkcję drugiego dobra.

Krzywa możliwości produkcyjnych określa maksymalną wielkość produkcji jednego dobra przy danych rozmiarach produkcji dobra drugiego. Ilustruje ona możliwe warianty decyzji produkcyjnych, czyli stanowi mapę wyborów, jakich społeczeństwo musi dokonać, rozstrzygając o strukturze produkcji. Zasoby są czynnikiem rzadkim, a zatem punkty położone na zewnątrz krzywej możliwości produkcyjnych są nieosiągalne. Produkcja odpowiadająca punktom położonym poniżej krzywej jest nieefektywna.

Kształt krzywej. Jest ona wklęsła względem punktu odpowiadającego zerowej produkcji obu dóbr. Kształt jej to następstwo prawa malejących przychodów (=> każdy następny zatrudniony w gałęzi zwiększa jej produkcję w stopniu mniejszym niż jego poprzednik; prawo malejących przychodów ma zastosowanie wówczas, gdy ilość jednego czynnika produkcji, np. pracy jest zmienna, natomiast zasoby pozostałych czynników, np. maszyn są stałe). Przejście z punktu A do B, z B do C, itd., oznacza przemieszczenie jednego pracownika z produkcji posiłków do produkcji filmów, a każde takie przemieszczenie zmniejsza produkcję na jednego zatrudnionego w przemyśle filmowym i zwiększa w przemyśle spożywczym. W rezultacie kolejnych takich przemieszczeń uzyskujemy malejące przyrosty produkcji filmów, poświęcając w zamian rosnące ubytki w produkcji posiłków.

Krzywa możliwości produkcyjnych nazywana jest także granicą możliwości produkcyjnych.

Krzywa ilustruje problem substytucyjności – więcej jednego dobra za cenę zmniejszenia ilości drugiego.

Opis krzywej:

- Punkt położony nad krzywą jest nieosiągalny, taka produkcja jest niemożliwa, ponieważ wymaga większej ilości zasobów niż ta, którą dysponuje gospodarka.

- Punkt położony pod krzywą oznacza produkcję nieefektywną, ponieważ społeczeństwo marnotrawi zasoby. Nieefektywność przejawia się tym, że pewna ilość posiadanej siły roboczej nie zostaje wykorzystana do produkcji dóbr. Wykorzystując w pełni posiadane zasoby gospodarka mogłaby zwiększyć produkcję i wytwarzać „na poziomie” krzywej możliwości produkcyjnych. Dany punkt nie leży na granicy możliwości produkcyjnych, ponieważ w tym punkcie jest możliwe zwiększenie produkcji jednego dobra bez konieczności rezygnacji z części produkcji drugiego dobra (nadwyżka produkcji).

Podobne prace

Do góry