Ocena brak

Kryzys nestoriański

Autor /Grzes00 Dodano /22.04.2011

Nestoriusz był patriarchą Konstantynopola i należał do zwolenników krańcowego realizmu w rozumieniu Pisma św. Mówił on o naturach Chrystusa, jak by miał do czynienia z dwiema osobami; nie mógł bowiem pojąć natury doskonałej, która nie byłaby osobą. Połączenia obu osób dokonuje wola, która zapewnia jedność moralną Chrystusa. W konsekwencji, Maryję nie można nazywać Matką Bożą ale tylko Matką Chrystusa. Jest on uczniem i kontynuatorem myśli Teodora z Mopsuestii po linii Logos-Anthropos.

Konflikt pojawił się gdy Nestoriusz sprzeciwił się nazywaniu Maryi Matką Bożą (Theotokos). Konstantynopol podzielił się na dwa obozy. Za Nestoriuszem stał cesarz, jego przeciwników wspierał patriarcha Aleksandrii Cyryl. Ten ostatni odwołał się do papieża Celestyna I, u którego znalazł poparcie. Na zwołanym przez cesarza Soborze Powszechnym w Efezie (431), Nestoriusz zostaje zdegradowany i potępiony.

Doktryna św. Cyryla Aleksandryjskiego zawierała jednak także liczne nieścisłości terminologiczne. Należy ona do linii Logos-Sarx. Kontynuował ją po śmierci Cyryla Eutyches twierdząc, że dwie natury - boska i ludzka - tworzyły w Chrystusie jedną swego rodzaju naturę (mia physis), w której nawet cechy ludzkie miały swoisty charakter - różnił się od cech wspólnych wszystkim ludziom.

Został on potępiony na synodzie w Konstantynopolu (448) a jego błąd nazywany jest monofizytyzmem. Eutyches odwołał się od tej decyzji i znalazł poparcie u cesarza i patriarchy Aleksandrii Dioskora. Po wielu, nawet krwawych, perypetiach zwołano do Chalcedonu w 451 roku Sobór powszechny, aby rozstrzygnąć nabrzmiałe problemy.

Podobne prace

Do góry