Ocena brak

Krytyczny realizm

Autor /Ferdek Dodano /20.07.2011

Krytyczny realizm stanowi rozwinięcie teorii strukturacji. Podejście to uwypukla znaczenie podmiotowości usytuowanej w „strategicznie selektywnym” kontekście działania. Jedna zmienna nie może istnieć w izolacji od drugiej, podmiotowość nie może działać w próżni a struktura traci sens bez podmiotu. Obie zmienne wzajemnie się konstytuują a relacje między nimi tworzą nową jakość, są czymś więcej niż tylko sumą strukturalnych i podmiotowych (intencjonalnych) działań które przebiegają niezależnie od siebie.

Krytyczny realizm ukazuje schemat relacji podmiot- struktura jako teorię działania politycznego. Nowością tego podejścia jest konkretyzacja abstrakcji pojęciowych struktura i podmiotowość. Podmiotowość ingeruje w strukturę tworząc „strukturalny kontekst”. Z drugiej strony struktura ingeruje w podmiotowość tworząc pojęcie „aktora usytuowanego” Relacja między aktorem i kontekstem w jakim się on znajduje stanowi główny problem analizy działania politycznego. Intencjonalny aktor zmierza do osiągnięcia swoich celów, jednak żeby je zrealizować musi brać pod uwagę wiedzę o strukturalnym kontekście w jakim się znajduje.

Kontekst ten jest „strategicznie selektywny”. Oznacza to, że faworyzuje jednych aktorów i ich strategie, a innym utrudnia dostęp do zasobów wpływu i wladzy. Rezultat działania strategicznego jest wypadkową strategii aktora i cech kontekstu strukturalnego w jakim się znajduje Rezultaty działań nie są strukturalnie zdeterminowane (Giddens, 2003; Hay, s. 129). Oznacza to, że aktor ma zawsze pewien zakres wyboru działania w każdym kontekście.

Podobne prace

Do góry