Ocena brak

Kresa biała

Autor /vaneska Dodano /04.01.2012

Kresa biała (linea alba) jest to silne pasmo łącznotkankowe, które leży w płaszczyźnie pośrodkowej między mm. prostymi i przyczepia się u góry do wyrostka mieczykowatego, u dołu — do spojenia łonowego. Poszerza się ono stopniowo od góry do pępka; w okolicy pępka jest mniej więcej dwa razy szersze (ok. 2—2,5 cm) niż u góry (ok. 1—1,5 cm). Ku dołowi znowu się zwęża i wreszcie do tyłu od przyczepu końcowego m. prostego znowu wyraźnie się poszerza, tworząc trójkątną blaszkę, tzw. przytwierdzenie kresy białej (adminiculum lineae albae), które przyczepia się do więzadła łonowego górnego na górnym brzegu spojenia łonowego.

Między tym rozcięgnowym poszerzeniem kresy białej a m. prostym skupia się tkanka tłuszczowa. Kresa biała powstaje ze skrzyżowania włókien ścięgniśtych strony prawej i lewej. Włókna ścięgniste blaszki przedniej pochewki m. prostego przechodzą częściowo w blaszkę tylną strony przeciwległej i odwrotnie. Dzięki temu kresa jest bardzo odporna. Ponieważ w większej części kresy białej włókna ścięgniste obu mm. skośnych zewnętrznych biegną skośnie od góry, zaś włókna obu mm. skośnych wewnętrznych — skośnie od dołu, w miejscu skrzyżowania powstają małe równoległoboczne otworki, przez które przechodzą gałązki nerwowe i naczyniowe. Szczeliny te, stanowiąc miejsca słabszego oporu (loa minoris resistentiae), mogą czasem powiększać się pod naporem trzew jamy brzusznej i w ten sposób powstają przepukliny kresy białej (hemiae lineae albae); zawierają one przeważnie części sieci większej.

Podobne prace

Do góry