Ocena brak

Kręgosłup

Autor /wiktoria Dodano /30.12.2011

Kręgosłup (columna vertebralis) stanowi ruchomą oś tułowia i szyi, położoną pośrodkowo po stronie grzbietowej ciała. Biegnie on od podstawy czaszki do dolnego końca tułowia i razem z żebrami i mostkiem tworzy kościec osiowy (skeleton axiale) ustroju. Kręgosłup składa się z 33—34 nieparzystych, symetrycznie zbudowanych kręgów, poukładanych jeden na drugim. W zależności od okolicy, w której się znajdują, dzielimy je na kręgi szyjne, czyli karkowe, w liczbie siedmiu, kręgi piersiowe, czyli grzbietowe, w liczbie dwunastu, kręgi lędźwiowe i kręgi krzyżowe po pięć w obu odcinkach oraz kręgi ogon o we, czyli guziczne, w liczbie 4—5. Jako podpora górnej części naszego ciała kręgosłup przybiera na mocy i odporności stopniowo ku dołowi wskutek coraz silniejszej budowy i coraz większych rozmiarów tworzących go kręgów. Stąd też kręgi piersiowe są większe i silniej zbudowane niż szyjne, lędźwiowe odznaczają się masywniejszą budową i większymi rozmiarami niż piersiowe, krzyżowe zaś zrastają się w jedną kość krzyżową, która tym wydatniej spełnia zadanie dźwigania masy tułowia. Część ogonowa kręgosłupa nie wchodzi tutaj w rachubę, gdyż u człowieka znajduje się w stanie szczątkowym i jest zbudowana z kręgów znacznie mniejszych, właściwie tylko z pozostałych po nich trzonów; podobnie do kości krzyżowej tworzy ona jedną kość g u z i c z n ą, nieraz całkowicie skostniałą. Dlatego też kręgi krzyżowe i kręgi guziczne nazywramy kręgami rzekomymi (uertebrae spuriae*) w odróżnieniu od kręgów trzech górnych odcinków kręgosłupa, zwanych prawdziwymi (vertebrae ve-rae*) lub przed krzyżowymi (uertebrae presacrales*), czy też kręgami ruchomymi, z których każdy zachował swą samodzielność. Pod względem morfologicznym jednak zarówno kręgi krzyżowe, jak i guziczne, mimo że utraciły swą czynnościową samodzielność, są istotnymi kręgami.

Kręgi guziczne stanowią odcinek ogonowy kręgosłupa, który u wielu zwierząt ma znaczną długość.

Podobne prace

Do góry