Ocena brak

Kredyt oraz pożyczka

Autor /afro Dodano /24.03.2011

Dwa bardzo zbliżone w charakterze ekonomicznym źródła.  

Pożyczka regulowana jest przepisami cywilno - prawnymi. Dokładną definicję pożyczki reguluje Kodeks Cywilny. Z punktu widzenia posiadacza wolnych środków pieniężnych pożyczka jest umową, w której dający pożyczkę zobowiązuje się przekazać przedmiot pożyczki na własność biorącego, zaś pożyczkobiorca zobowiązuje się zwrócić ów przedmiot pożyczki w tej samej jakości i ilości. Pomiędzy przedsiębiorstwami pożyczka często występuje jako źródło finansowania dla jednej strony i jako szczególna forma lokaty finansowej.

Jeśli strony określą to w umowie może być ona oprocentowana i wtedy staje się umową o tytule odpłatnym w innym przypadku jest nieodpłatna zwana umową o tytule darmowym. Z punktu widzenie interesów pożyczkodawcy i jego bezpieczeństwa co do wypłacalności dłużnika zaleca się stosowanie formy pisemnej i zawarcia w umowie postanowień w przypadku niewypłacalności pożyczkobiorcy. Dla obu stron ważnym czynnikiem składowym umowy jest jasne i precyzyjne określenie terminu zwrotu pożyczki.

Pożyczkobiorcę zabezpiecza on przed wcześniejszym żądaniem zwrotu przedmiotu pożyczki natomiast pożyczkodawca po przekroczeniu terminu zwrotu pożyczki domagać może się dodatkowych świadczeń ze strony pożyczkobiorcy. Charakterystycznymi cechami pożyczki na które najczęściej zwraca się uwagę jest jej forma pisemna lub ustna, gwarancje i korzyści negocjowane i określone w umowie, wysokie ryzyko utraty korzyści i zwrotu lokaty w przypadku pożyczki dłużnej, czas trwania. Zgodnie z KC często dochodzi do sytuacji, w której pożyczkodawca domaga się zabezpieczenia przedmiotu pożyczki najczęściej jest to zabezpieczenie majątkowe a także: zastaw, poręczenie, weksel, przejęcie długu, przystąpienie do długu.

Możliwe są też takie formy zabezpieczeń jak: cesja, pełnomocnictwo, prawo do zysku. Jednak decyzja co do wyboru formy zabezpieczenia leży w negocjacjach pomiędzy pożyczkodawcą i pożyczkobiorcą. Aby właściwie wybrać formę zabezpieczenia pożyczkodawca powinien mieć jak najlepszy obraz prowadzonej działalności przez pożyczkobiorcę. Jednym ze sposobów pozyskania informacji na temat pożyczkobiorcy jest włączenie do umowy pożyczki klauzuli obligującej przedsiębiorstwo do udostępnienia danych księgowych, tak jak w przypadku kredytu bankowego. W umowie pożyczki strony będą dążyły do maksymalizacji swoich korzyści.

Tak więc pożyczkobiorca będzie starał się nie ujawniać niekorzystnych danych na swój temat, aby mógł uzyskać pożyczkę na jak najkorzystniejszych warunkach, a pożyczkobiorca starał się będzie do jak najlepszego zabezpieczenia przedmiotu pożyczki, gdzie w przypadku niewypłacalności strony pożyczającej poniesione straty zrekompensują się w największym stopniu. Do popularnych praktyk należą pożyczki pomiędzy firmami uczestniczącymi w grupach kapitałowych i konsorcjach. Pozwala to uniknąć kłopotów natury skarbowej lub prawnej. Pożyczki mogą mieć wtedy charakter nieoficjalny. Silniejsze filie pożyczają środki filią o słabszej kondycji finansowej co pozwala maksymalizować korzyści całej grupy.

Alternatywnym źródłem finansowania zewnętrznego obok pożyczki może być kredyt.

Istota kredytu kojarzy się zawsze z relacjami zachodzącymi pomiędzy podmiotami gospodarczymi, gdzie jedną ze stron reprezentuje bank, czyli instytucja z sektora finansowego, a druga strona reprezentowana przez przedsiębiorstwo, które należy do podmiotów gospodarki rzeczowo pieniężnej tzw. sektora realnego. W umowie kredytowej zawarte są następujące czynniki: wielkość kredytu, dokładne oznaczenie stron umowy, termin spłaty kredytu wraz z ustalonymi odsetkami, cel na który zostanie on przeznaczony, określenie podstawowych obowiązków stron umowy, cena kredytu (wysokość prowizji i oprocentowanie), zakres zabezpieczeń kredytu oraz elementy o charakterze fakultatywnym, w których określa się szczegółowe warunki danej umowy.

Zanim przedsiębiorstwo uzyska kredyt rozpoczyna się faza wstępna negocjacji, w której strony ustalają warunki umowy, jednocześnie kredytobiorca w porozumieniu z bankiem opracowuje wniosek kredytowy. Stanowi on podstawę do udzielenia kredytu. Banki oprócz grupy czynników obligatoryjnych w umowie kredytu starają się indywidualnie stworzyć konkurencyjne warunki do udzielania kredytu przy jednoczesnym zabezpieczeniu swoich środków.

Do wniosku kredytowego powinny być dołączone dokumenty tj. bilans, rachunek zysków i strat, rachunek efektywności przedsiębiorstwa, deklaracje podatkowe potwierdzające o nie zaleganiu z płaceniem podatków, ponadto bank może żądać informacji dodatkowych jak np.: plany działalności na okres kredytowania. Tym samym można wywnioskować, iż kredyt stanowi środki pieniężne przekazane przedsiębiorstwu na określony czas do dyspozycji, po uprzednim zaakceptowaniu przez instytucję kredytową na jaki cel zostaną one wydatkowane. Takie rozumienie umowy kredytowej odróżnia ją od umowy pożyczki. Na rynku panuje bardzo dużo form i rodzajów kredytów, tym samym stosuje się umowną klasyfikację kredytów:

■♦ ze względu na podmiot udzielający kredyt: kredyty kupieckie, bankowe, państwowe, instytucji międzynarodowych;

■> ze względu na przedmiot finansowania: kredyty towarowe, finansowe;

■> ze względu na przewidywany okres spłaty: krótkoterminowe (do jednego roku), średnioterminowe (od jednego do pięciu lat), długoterminowe (powyżej pięciu lat);

■* ze względu na formę techniczną: kredyt w rachunku bieżącym, w dyskoncie weksli, akceptacyjno - rembusowe.

Oprócz tego można je dzielić na wiele innych sposobów jak np.: kredyty spłacane jednorazowo lub w ratach, kredyty spłacane w równych i nierównych ratach, kredyty spłacane w równych i nierównych odstępach czasu, kredyty zawierające i nie zawierające karencji, kredyty importowe i eksportowe, kredyty zabezpieczone i niezabezpieczone oraz kredyty należące do specjalnych źródeł finansowania jak np. kredyty sezonowe bardzo często wykorzystywane w rolnictwie oraz kredyty preferencyjne, które udzielane są na odrębnych warunkach.

Charakteryzują się one niższą stopą procentową niż rynkowa, nierzadko również dogodniejszym okresem spłaty. Przedsiębiorstwa zazwyczaj kredyty przeznaczają na finansowanie bieżącej działalności eksploatacyjnej, czyli finansuje się majątek obrotowy przedsiębiorstwa, a pod względem przedmiotu kredytowania kredyt taki nazywa się kredytem obrotowym, drugim rodzajem kredytów wyodrębnionych pod względem przedmiotowym, są kredyty inwestycyjne, przeznaczone są one na tworzenie nowego oraz modernizacje istniejącego już majątku trwałego o charakterze materialnym. Innym celem przeznaczenia takiego kredytu może być inwestycja w zakup wartości niematerialnych i prawnych lub zakup finansowego majątku trwałego jak np.: zakup papierów wartościowych, powiększenie kapitału udziałowego, finansowanie patentów, licencji itp.

Przy kredytach inwestycyjnych często zdarza się, że instytucja kredytowa domaga się dołączenia do wniosku dokumentów tj.: analiza projektu inwestycyjnego -feasibility study, uzasadnienie podjęcia realizacji przedsięwzięcia inwestycyjnego, zbiorcze zestawienie kosztów przedsięwzięcia. Uzyskanie kredytów na specjalnych zasadach uzależnione jest od spełnienia określonych warunków np.: podjęcie inwestycji, utworzenie nowych miejsc pracy. Jednocześnie są one pośrednim narzędziem interwencjonizmu państwowego w aspekcie prowadzonej przez państwo polityki gospodarczej.

Podobne prace

Do góry