Ocena brak

Krakwa

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Nieco mniejsza od krzyżówki: dtugość ciała ok. 51 cm. Samca można rozpoznać po aksamitnie czarnym kuprze i podogoniu; u obu ptci wyraźne, czarno-białe lusterko widać zarówno w locie, jak i na wodzie podczas pływania. Kaczki te zwykle nie łączą się w duże stada; pływają z głowami odchylonymi do tyłu, z piersią zanurzoną głęboko w wodzie. Chętnie się odzywają: głos kaczora przypomina krakanie wron (głośnemu „krak-krak" zawdzięczają zapewne swą polską nazwę), samice kwaczą łagodnie „reg-reg".  

Środowisko: Krakwa jest raczej gatunkiem wschodnioeuropejskim. W środkowej i zachodniej Europie ich liczbę ocenia się na ok. 10000 par. Lubi rozległe jeziora z płytkimi, bogatymi w roślinność wodną zatokami i pasami trzcinowisk. Przez ostatnie sto lat teren jej występowania rozciągnął się na północ obejmując Anglię i Islandię. Jest ptakiem wędrownym; zimuje częściowo w zachodniej Europie, przede wszystkim jednak wokół Morza Śródziemnego. Duże stada wypoczywają w delcie Nilu szukając pożywienia na zalanych wodą polach ryżowych. Wędrujące stada przemieszczają się zwykle nocą lecąc wysoko w długich łańcuchach.

Lęgi: Samce zaczynają toki już w październiku. Przybierają taka pozę, by zaprezentować aksamitny tył ciała, wydają głośny gwizd i wykonują lot tokowy, w czasie którego biją skrzydłami w charakterystyczny sposób. Już jesienią łączą się pierwsze pary, które trzymają się razem do okresu lęgowego. Miejsce na gniazdo wybiera samica. Podobnie jak inne kaczki buduje niepo-rządne, ale bogato wysłane puchem gniazdo na brzegu, zwykle dobrze ukryte. Okres lęgowy w maju i w czerwcu, w zniesieniu 8-10 jaj. Pożywienie: Krakwy są raczej roślinożerne. Żerują gruntując do głębokości 30 cm. Zbierają także ziarna zbóż pozostałe na ścierniskach i chwytają szarańczaki na łąkach.

Podobne prace

Do góry