Ocena brak

Koszt kapitału

Autor /mocher Dodano /25.03.2011

Graniczna stopa zwrotu jaki musi osiągnąć firma, aby zachowana została jej wartość rynkowa lub minimalna stopa zwrotu skorygowana o ryzyko, którą należy uzyskać z inwestycji niezbędne do powiększania wartości firmy.

Z uwagi na powiązania przyczynowo - skutkowe decyzji finansowych nie należy rozpatrywać odrębnie kosztów poszczególnych źródeł finansowania lecz stosować łączny (średni) koszt kapitału, czyli średnioważony koszt kapitału (Weighted Average Cost of Capital - WACC). Oblicza się go przez połączenie kosztu kapitału własnego i obcego, a wagi powinny odzwierciedlać strukturę kapitału i opierać się na wartościach rynkowych (wartość kapitału z każdego źródła dzieli się przez sumę rynkowej wartości kapitału ze wszystkich źródeł) i wartościach bilansowych (wartość historyczna, odzwierciedlająca wartość zainwestowaną w firmę przez inwestorów w przeszłości).

WACC= KeW1 + KdW2

Ke - koszt kapitału własnego W1 - wartość kapitału własnego Kd - koszt kapitału obcego W2 - wartość kapitału obcego

Determinanty WACC:

ogólne warunki gospodarowania: podaż i popyt kapitałów na rynku oraz poziom oczekiwanej inflacji;

warunki rynkowe - determinują wysokość premii z tytułu ryzyka (łatwość sprzedaży, czyli zbywalność i stabilność ceny danego waloru powoduje obniżenie oczekiwanej stopy zwrotu, zmniejszając koszt kapitału firmy); S decyzje operacyjne i finansowe firmy (decyzje związane z wyższym ryzykiem powodują wzrost oczekiwań inwestorów co do wyższej stopy zwrotu, a to powoduje wzrost kosztów kapitału firmy);

■ poziom finansowania (wartość niezbędnych nakładów inwestycyjnych w firmie zapotrzebowanie na kapitał musi uwzględniać koszt kapitału).

Firmy mogą finansować swoją działalność wykorzystując kapitały obce lub własne. Jednym z celów zarządzania finansowego jest minimalizacja kosztu kapitału w firmie. Optymalna strukturę kapitału osiąga się przy zachowaniu równowagi między wielością ryzyka a poziomem dochodowości. Dochodowość jest tym większa im niższy jest koszt kapitału zaangażowanego w firmie.

Relacja wielkości kapitału obcego do kapitału własnego to dźwignia finansowa. Stosowanie dźwigni finansowej polega na powiększaniu udziału długu w całym kapitale firmy, w celu zwiększenia poziomu stopy zwrotu z kapitału własnego. Wskaźniki korzystania z dźwigni finansowej mogą być konstruowane w różny sposób, najczęściej wyrażają jednak :

Stosunek długu do kapitału własnego;

Relację długu do aktywów ogółem. Efektem dźwigni finansowej są zmiany zysku netto i stopy zwrotu, spowodowane zmianami struktury kapitału, przy danym poziomie zysku przed płatnością odsetek i opodatkowaniem (EBIT). Firma odlicza kwotę płaconych odsetek od podstawy opodatkowania, co powoduje obniżenie kosztu kapitału obcego i zwiększenie zysku netto oraz stopy zwrotu. Powstaje wówczas tarcza podatkowa (efekt pomniejszenia podstawy wymiaru podatku dochodowego o koszty odsetek od kapitału obcego).

Miarą dźwigni jest stopień dźwigni finansowej, który pozwala ocenić, jaką zmianę rentowności kapitału własnego spowoduje zwiększenie zysku przed płatnością odsetek i opodatkowaniem. Można to wyrazić formułą:

DLF= re/ EBIT

DLF- stopień dźwigni finansowej

re - rentowność kapitału własnego

- % przyrost danej wielkości EBIT - zysk operacyjny

Pierwszy efekt dźwigni finansowej mierzony za pomocą stopnia dźwigni finansowej może być dodatni lub ujemny. Dodatni efekt wystąpi wówczas, gdy rentowność całego kapitału firmy będzie wyższa od stopy oprocentowania kapitału obcego. W przeciwnej sytuacji wystąpi ujemny efekt. Zysk wypracowany przez kapitał obcy będzie niższy od należnych odsetek, które pochłoną dodatkowo część zysku wypracowany przez kapitał własny, obniżając jego rentowność

Finansowanie działalności firmy przy użyciu kapitału obcego powoduje efekty pozytywne tylko do pewnego poziomu zadłużenia. Ogólnie można powiedzieć, że korzystanie z dźwigni finansowej jest opłacalne tak długo dopóki rentowność aktywów (stopa zwrotu z aktywów) przewyższa koszt kapitału obcego. Tylko wówczas wzrost udziału długu w finansowaniu aktywów będzie powodował przenoszenie coraz większej nadwyżki zysku (po odjęciu oprocentowania) na kapitał własny i w konsekwencji wzrost zysku przypadającego na jedną akcję.

Nadmierne obciążenie długiem zmniejsza elastyczność finansową firmy i zwiększa ryzyko. Za optymalna strukturę można uznać taką strukturę kapitału, która umożliwia w maksymalny sposób korzystanie przez firmę z pozytywnych efektów dźwigni finansowej, nie pogorszając jednocześnie jej przyszłej sytuacji finansowej.

Przed określeniem poziomu wykorzystywanej dźwigni finansowej należy rozważyć:

Zdolność do całkowitego wykorzystania założonej wielkości tarczy podatkowej, / Wpływ poziomu wykorzystania kapitałów obcych na przyszłe zapotrzebowanie firmy

na kapitały zewnętrzne,

Zdolność do obsługi dodatkowych obciążeń z tytułu wzrostu zadłużenia z

uwzględnieniem obsługi wszystkich stałych obciążeń,

■  Wpływ polityki w zakresie struktury kapitału na politykę dywidend,

Zwiększenie ryzyka bankructwa na skutek zwiększenia dźwigni finansowej, S Koszty, jakie firma poniesie w przypadku bankructwa.

Firmy decydują się utrzymywać margines bezpieczeństwa w postaci niewykorzystanej pojemności zadłużeniowej w celu minimalizacji poziomu ryzyka wystąpienia trudnej sytuacji finansowej. Analiza pojemności zadłużeniowej koncentruje się na niewypłacalności firmy przy określonym poziomie udziału kapitałów obcych w strukturze kapitału firmy.

Podobne prace

Do góry