Ocena brak

Kostnienie na podłożu łącznotkankowym

Autor /wiktoria Dodano /30.12.2011

Kostnienie na podłożu łącznotkankowym (mezenchymatycznym) rozpoczyna się żywym rozmnażaniem się komórek i silnym unaczynieniem mezenchymy. Osteoblasty wytwarzają w wyżej opisany sposób istotę kostną; powstają beleczki kostne i miejsce tkanki łącznej, w której zjawisko to się odbywa, mętnieje, staje się nieprzezroczyste i dostrzegalne gołym okiem jako punkt kostnienia (punctum ossificationis). Część osteoblastów zostaje zamurowana w przepojonej solami istocie międzykomórkowej i przekształca się w komórki kostne. Beleczki kostne rozchodzą się najczęściej promieniście od punktu kostnienia (np. w płaskich kościach sklepienia czaszki od guzów czołowych czy ciemieniowych) i wytwarzają w ten sposób delikatną siatkę; w jej okach naczynia krwionośne i komórki mezenchymatyczne wytwarzają „pierwotny" szpik. Beleczki kostne zaczynają następnie wyrastać również w innych kierunkach i w ten sposób powstaje trójwymiarowy układ beleczek. Na powierzchni powstaje wciąż nowa tkanka kostna, dzięki czemu kość grubieje, a równocześnie otaczająca ją tkanka łączna tworzy na jej powierzchni błonę włóknistą, okostną. Po osiągnięciu pewnej grubości wytwarza się na powierzchni zewnętrznej i wewnętrznej kości warstwa istoty zbitej; warstwy te obejmują gąbczasto ułożone beleczki śródkościa (diploe). Tak zbudowane np. kości płaskie czaszki oddzielone są od siebie podczas wzrastania coraz węższymi pasmami łącznotkankowymi. którym przypada rola podobna do tej, jaką odgrywa chrząstka nasadowa we wzrastaniu kości długich, jak to zobaczymy niebawem. Dopóki tkanka łączna jest zachowana, dopóty kość ma możność obwodowego powiększania się; z chwilą jednak jej zaniku następuje zespolenie się brzegów sąsiednich kości i tym samym zahamowanie dalszego ich wzrastania. Przedwczesne skostnienie połączeń kości, zwłaszcza kości sklepienia czaszki, może wywoływać różne nieprawidłowości rozwojowe (np. deformacje czaszki, p. dalej).

Na podłożu łącznotkankowym (mezenchymatycznym) powstają tzw. kości okładzinowe; należą do nich kości sklepienia i ścian bocznych czaszki, większość kości twarzy i obojczyk. W tym ostatnim jednak może wtórnie występować chrząstka. Nazwa kości okładzinowych powstała stąd, że w pewnym stadium ich rozwoju filogenetycznego pokrywają (okładają) one w postaci płytek kostnych, leżących w skórze, znajdujący się głębiej szkielet chrzęstny; widzimy to np. u jesiotra. Kostnienie kości na podłożu łącznotkankowym rozpoczyna się wcześniej niż na podłożu chrzęstnym.

Podobne prace

Do góry