Ocena brak

Kostnienie na podłożu chrzęstnym

Autor /wiktoria Dodano /30.12.2011

W rozwoju kości na podstawie chrzęstnej chrząstka służy za model, dokoła którego i wewnątrz którego występuje zjawisko rozbudowy kości i równoczesnego niszczenia chrząstki od wewnątrz; to ostatnie zadanie obejmują komórki mezenchymy, często zwane komórkami chrząstkogubnymi (chondroki as ty), choć nie są one osobnym rodzajem komórek mezenchymatycznych. Tak powstające kości nazywamy kośćmi zastępczymi. Nigdzie jednak nie występuje bezpośrednia przemiana tkanki chrzęstnej w tkankę kostną, lecz zawsze tylko chrząstka zostaje wpierw zniszczona, a następnie dopiero w tym miejscu wytwarza się istota kostna. Przed zanikiem chrząstki, uszkodzonej prawdopodobnie wskutek zmiany w jej odżywianiu, zostają złożone w niej sole wapniowe; powstaje to, co nazywamy punktem lub ogniskiem zwapnienia chrząstki.

W ciągu rozwoju kości na podłożu chrzęstnym występują obok siebie dwa zjawiska, przy czym oba prowadzą do wytwarzania się kości. Jedno zjawisko rozpoczyna się z zewnątrz, od ochrzęstnej i nazywamy je też kostnieniem ochrzęstnym (ossificatio perichondralis). W drugim zjawisku tkanka kostna występuje w miejsce stopniałej chrząstki wewnątrz kości, nazywamy je kostnieniem śródchrzęstnym (ossificatio endochondralis); rozpoczyna się ono tzw. punktem kostnienia (punctum ossifi-cationis).

W kościach krótkich zjawisko kostnienia zaczyna się śródchrzęstnie i trwa aż do zużycia całego materiału chrzęstnego; potem dopiero na powierzchni kości rozpoczyna się kostnienie od okostnej.

W kościach długich zjawisko kostnienia przebiega nieco inaczej. Rozwój och-rzęstny kości występuje tu zwykle wcześniej niż rozwój śródchrzęstny; rozpoczyna się on w połowie wysokości trzonu kości długich, kiedy pierwsze ślady zwapnienia w chrząstce są ledwo widoczne. Komórki wewnętrznej warstwy ochrzęstnej przylegającej do chrząstki ulegają przemianie w osteoblasty, a ochrzęstna w okostną. Osteoblasty wytwarzają wpierw włóknistą osseinę, wśród której następnie odkładają się sole wapniowe. W ten sposób zostaje nałożony na chrząstkę mankiet kostny hamujący dalszy rozrost chrząstki, grubszy pośrodku, zaostrzony ku końcom. Ten mankiet kostny grubieje i wydłuża się przez przyrastanie ciągle nowych warstw. Kość rośnie na grubość, aż osiągnie swe prawidłowe wymiary.

Podobne prace

Do góry