Ocena brak

Kosmos - Kiedy ludzie zaczęli badać niebo

Autor /Sylwek Dodano /28.09.2011

Od czasów starożytnego Babilonu obserwowano niebo nic po to, aby uzyskać obiektywną wiedzę, lecz wierzono, iż wpływa ono na ludzkie losy. I jest tak w istocie Słońce i Księżyc powodują zmiany pór roku oraz przypływy mórz i oceanów. Ponieważ od tych zjawisk zależy ludzkie życic, obu ciałom niebieskim oddawano boską cześć. Inne planety i gwiazdy także były postrzegane jako bóstwa mające władzę nad ludzkimi losami. Toteż wydawało się, że wiedza na temat gwiazd pozwoli przepowiadać przyszłość. Mistyczne wierzenia i wiedza praktyczna rozwijały się równolegle. W świecie starożytnym astronomia i astrologia były tym samym.

Wszystkie wielkie narody starożytności - Babilończycy Egipcjanie, Grecy i Chińczycy - od dawna prowadziły dokładne obserwacje nieba. Babilończycy obliczyli nawet długość roku z dokładnością do czterech i pół minuty Jednak dla tych kultur astronomia była środkiem służącym do astrologicznych przepowiedni. To Babilończycy wymyślili znaki zodiaku do dziś używane przez astrologów. Stworzony przez Ptolemeusza geometryczny obraz Wszechświata, oparty na kołowym ruchu ciał niebieskich, wszedł w skład jego astrologicznego dzieła Almagest. Ten grecki uczony utrzymywał, że z gwiazd można odczytać cechy człowieka, jego wzrost, charakter, a nawet narodowość.

Wiara w prorocze moce gwiazd przetrwała w chrześcijaństwie, została przejęta przez świat muzułmański, a w końcu doczekała się odrodzenia w średniowiecznej Europie. Tycho de Brahe, którego skrupulatny katalog gwiazd przyczynił się walnie do podważenia powagi astrologii, był przekonany o jej wiarygodności. Jego uczeń Johannes Kepler zarabiał na życie układaniem horoskopów. Jak na ironię jednak to prace de Brahe i Keplera, a tak że Galileusza dostarczyły dowodów koniecznych do uznania astronomii za naukowe studium Wszechświata, mające całkiem odmienną funkcję niż astrologia.

Podobne prace

Do góry