Ocena brak

Kość skroniowa

Autor /gabriela Dodano /03.01.2012

Parzysta kość skroniowa (os temporale) jest położona między kością potyliczną a klinową i bierze udział w wytwarzaniu częściowo podstawy. częściowo zaś ściany bocznej czaszki. Różnorodność zadań, jakie kość skroniowa ma do spełnienia, powoduje jej złożoną budowę.

Kość skroniowa jest przede wszystkim kością narządu zmysłu, ponieważ zawiera błędnik z jego nabłonkami zmysłowymi odbierającymi bodźce dźwiękowe oraz równowagi ciała. Drugą zasadniczą właściwością kości jest jej daleko posunięta pneumatyzacja. Poza tym kość jest przebita przez wiele dróg naczyniowych i nerwowych, które w czasie rozwoju stopniowo są otaczane istotą kostną, a tym samym włączone w obręb kości skroniowej. Mięśnie modelują kość skroniową w znacznym stopniu, ponieważ przyczepia się do niej nie tylko jeden z najsilniejszych mięśni poruszających głowę, mięsień mostkowo-obojczyko-wo-sutkowy, ale i mięśnie żwaczowe. Kość skroniowa dźwiga panewkę stawu skroniowo-żuchwowego połączonego z czaszką; łuk jarzmowy łączy ją z częścią twarzową czaszki. Dzięki temu przypada kości skroniowej bardzo istotne zadanie przenoszenia na czaszkę ciśnienia wywołanego w czasie żucia. Obie kości skroniowe dzięki swym wyrostkom rylcowatym, podobnie jak żuchwa, dźwigają aparat, na którym jest zawieszona kość gnykowa, tym samym dźwigają one trzewa szyi.

U osoby dorosłej kość skroniowa stanowi zespół kilku złączonych z sobą kości, których rozwój zarówrno w ontogenezie, jak i w filogenezie postępuje różnymi drogami. Odróżniamy cztery części kości1: łuskową, sutkową, bębenkową i część skalistą, zwaną też piramidą.

Kość skroniowa obejmuje narząd, zwany dawniej statyczno-słuchowym. obecnie narządem przedsion ko wo-śl i makowy m (organum vestibulocochleare)\ poszczególne składniki tego narządu wt różnym stopniu i w różny sposób biorą udział w modelowaniu ścian kości. Składa się on z trzech części: ucha zewnętrznego, ucha środkowego i ucha wewnętrznego, czyli błędnika (labyrinthus). Część łuskowa i część bębenkowa biorą udział w wytwarzaniu ścian kostnych ucha zewnętrznego: części tc tworzą również ramę dla błony bębenkowej (membrana tympani). Błona ta oddziela przewód słuchowy zewnętrzny od części ucha środkowego, jamy bębenkowej (Caritas rympanica), która przez trąbkę słuchową (tuba auditira) łączy się z gardłem. W jamie bębenkowej znajdują się kosteczki słuchowe (ossicula auditus): młoteczek (malleus), kowadełko (incus) i strzemiączko (stapes), stanowiące układ przewodzący dźwięki (drgania błony bębenkowej). W ograniczeniu jamy bębenkowej udział biorą: część łuskowa, część bębenkowa i część skalista kości skroniowej. Ściana przyśrodkowa jamy bębenkowej odgranicza ją od ucha wewnętrznego. W ścianie tej znajdują się dwa otwory: okienko przedsionka (fenestra vestibuli), które zamyka podstawa strzemiączka, i okienko ś 1 i m a k a (fenestra cochleae), zamknięte włóknistą błoną bębenkową wtórną (membrana tympani secundaria)

Ucho wewnętrzne mieści się w części skalistej kości skroniowej. Składa się ono z systemu jam i kanałów w kości. tzw. błędnika kostnego i zawartego w nim błędnika błoniastego, którego kształt na ogół odtwarza. Błędnik błoniasty, wypełniony cieczą limfatyczną, endolimfą (cieczą błędnikową wewnętrzną), przyrasta tylko w pewnych miejscach do błędnika kostnego i jest od niego oddzielony przestrzenią przychłonkową, którą wypełnia przychłonka (ciecz błędnikowa zewnętrzna). Błędnik kostny jest tworem wydłużonym w kierunku osi piramidy (największa długość ok 20 mm). Jego skład: 1) część środkowa, przedsionek (cestibulum), obejmujący dwa pęcherzyki, woreczek i łagiewkę błędnika błoniastego; ku dołowi, do przodu i przyśrodkowo łączy się z przedsionkiem 2) narząd słuchu, ślimak (coehlea), zawierający błoniasty przewód ślimakowy; ku górze, do tyłu i bocznie natomiast łączy się z przedsionkiem 3) kanały półkoliste (canales semicirculares), przedni, boczny i tylny, zawierające jednoimienne przewody błędnika błoniastego. Kanały półkoliste i oba pęcherzyki (woreczek i łagiewka) stanowią narząd równowagi ciała Przewód słuchowy wewnętrzny odprowadza z ucha wewnętrznego przynależny nerw czaszkowy (n. przedsionkowo-ślimakowy, VIII). Poza tym kość skroniowa jest przebita przez nerw twarzowy (VII) i przez tętnicę szyjną wewnętrzną.

Podobne prace

Do góry