Ocena brak

Kość miedniczna

Autor /aby Dodano /03.01.2012

Kość miedniczna (os coxae); prawa i lewa, jest największą i najszerszą kością szkieletu. Jest to szeroka, spłaszczona, nieregularna kość zwężona w części środkowej, a poszerzona ku górze i ku dołowi. Każda kość miedniczna składa się z trzech części, które dopiero u dorosłego tworzą jedną całość, a w dzieciństwie do okresu pokwitania są od siebie wyraźnie oddzielone warstwą chrząstki. Są to: kość biodrowa, skierowana ku górze i do tyłu, kość kulszowa, skierowana ku dołowi i do tyłu, oraz kość łonowa, skierowana ku dołowi i do przodu. Wszystkie te trzy składniki łączą się mniej więcej w środku kości miednicznej. Na stronie zewnętrznej leży tu duży, głęboki dół — panewka (acetabu-lum - miseczka do octu, acetum = ocet), objęta wysokim ostrym wałem kostnym, zwanym rąbkiem panewki (limbus acetabuli). U dołu jest on przerwany szerokim wcięciem (incisura acetabuli). Rąbek panewki jest oddzielony od trzonu k. biodrowej bruzdą nadpanewkową (sulcus supraacetabularis). W utworzeniu panewki biorą udział wszystkie trzy składniki kości miednicznej; prócz tego kość kulszowa i kość łonowa w dolnej części miednicy ograniczają z każdej strony duży otwór, zwany otworem zasłonionym (foramen obturatum).

Podobne prace

Do góry