Ocena brak

Kormoran

Autor /Maksym44 Dodano /26.01.2012

Wygląd: Duży, smukły, ciemno ubar-wony ptak pływający; dlugcść ciafa ok 90 cm, rozpiętość skrzydeł ok 140 cm głęboko zanurzony w wodzie, potrafi godzinami siedzieć z rozpostartymi skrzydłami na palach lub gałęziach nad wodą. Sylwetka w locie przypomina krzyż dzięki długiemu ogonowi i szyi wysuniętej do przodu. Kormorany lecą często w długich, ukośnych i pofalowanych kluczach.

Środowisko: Obfitujące w ryby wody śródlądowe: słodkie, słonawe i słone, a także wybrzeża morskie. Dawniej ptaki bardzo rozpowszechnione, w zeszłym stuleciu wytrzebione jako rzekome szkodniki w rybołówstwie. Wraz ze wzrostem społecznego przekonania o konieczności ochrony przyrody również kormorany zostały objęte ochroną. Obecnie istnieje w Europie Środkowej kilka szybko rozrastających się kolonii lęgowych tych ptaków, np. nad jeziorem Speicher koło Monachium. W Polsce największa kolonia znajduje się w Kątach Rybackich przy ujściu Wisły. Istnieje też kilkanaście innych - głównie w północnej części kraju.

Lęgi: Kormorany gnieżdżą się na skalistych wyspach, często na drzewach, najchętniej w koloniach, które w sprzyjających warunkach rozrastają się szybko w setki i tysiące par. Pod koniec zimy przybierają na krótko szatę godową z białym ubarwieniem części głowy, karku i szyi, a z tyłu głowy formuje się czub z piór. Ale już w czasie lęgów ozdobne piorą wypadają. Kormorany odbywają toki na gnieździe: polegają one głównie na powolnym machaniu skrzydłami. Do budowy gniazda używają gałęzi, a wgłębienie wyściełają trzciną i innymi roślinami wyłowionymi z wody.

Odchody tych ptaków są ostre i palące: po kilku latach istnienia kolonii obumierają drzewa, na których zbudowane są gniazda. Kormorany często gnieżdżą się w koloniach mieszanych z czaplą siwą. Początek lęgów w maju; w zniesieniu 4-5 jaj ubarwionych delikatnie jasnoniebiesko, ale powleczonych kredową, białą warstwą. Wysiadywanie zaczyna się od zniesienia pierwszego jaja i trwa 23-24 dni. Budują gniazdo i wysiadują oboje rodzice. Niewielka liczba kormoranów gnieździ się na niektórych skałach mórz północnych. Zajmują tu dolne półki skalne, na których ze strzępów traw morskich budują gniazda w szczelinach. Młode pokryte są gęstym, ciemnoszarym puchem, a po usamodzielnieniu się przybierają niepozorną, matową, ciemnobrązową szatę.

Pożywienie: Kormorany są wyłącznie rybożer-ne, ich dzienne zapotrzebowanie na ryby wynosi ok. 750 g. W przeciwieństwie do innnych ptaków pływających w czasie nurkowania pióra przemakają im aż do skóry, dlatego tylko głód zmusza je do zanurzenia się w wodę. Po wyjściu z niej dłuższy czas suszą rozpostarte skrzydła poruszając nimi na wietrze. W wodzie pływają w typowej dla siebie pozie z wyprostowaną szyją i lekko podniesionym dziobem. Pod wodą mogą pływać wiosłując albo szeroko rozstawionymi, albo złożonymi nogami, które spełniają wtedy rolę pojedynczego wiosła. Od czasu do czasu pomagają sobie skrzydłami. W porze lęgowej kormorany polują w odległości do 10 km od kolonii. Poza tym okresem koczują po okolicy. Część ptaków lęgnących się w Europie Środkowej zimuje w basenie Morza Śródziemnego.

Inne informacje: Kormorany można wykorzystać do łowienia ryb. W Azji Wschodniej ten sposób połowu ryb jeszcze dzisiaj pokazywany jest turystom. Raki siedzą na łodzi przywiązane długimi linami, na szyi mają ciasne obroże, aby nie mogły połykać zdobyczy. Rybacy wypływają w nocy na połów, wabią ryby światłem z pochodni i pozwalają kormoranom łowić. Kiedy ptak wypłynie z rybą w dziobie, rybacy mu ją zabierają. Pod koniec połowu rybacy zdejmują obroże, aby ptaki łowiły dla siebie. Ten rodzaj połowu jest nadal stosowany także w Macedonii.

Podobne prace

Do góry