Ocena brak

Kontrakty bezimienne - pojęcie i rozwój historyczny

Autor /Erazm Dodano /16.11.2011

    Od okresu klasycznego istniejące kontrakty okazały się niewystarczające w stosunku do nowych operacji bezgotówkowych, które rozwinęły się w związku z dewaluacją pieniądza. Nie posiadały one własnych nazw, a chronione były dzięki prawu pretorskiemu. Wykonanie zobowiązania przez jedna stronę dawało możność żądania świadczenia od drugiej strony. Świadczenia te polegały na dare lub facere. Istniały następujące rodzaje:

    a/. do ut des ("daję, ażebyś dał") - powodowało zamianę rzeczami między stronami.

    b/ do ut facias ("daję, ażebyś uczynił") - przeniesienie własności rzeczy w zamian za świadczenie drugiej strony.

    c/. facio ut des ("czynię, ażebyś dał") - dokonanie świadczenia w zamian za przeniesienie własności.

    d/. facio ut facias ("czynię, ażebyś uczynił") - zamiana świadczeń między stronami.

    Do kontraktów bezimiennych należał także kontrakt estymatoryjny i ugoda. Zasadą tych kontraktów było iż zwrot rzeczy bądź świadczenia powodował uchylenie się od zobowiązania. Do dochodzenia swoich praw strony miały actio praescriptis verbis.

Podobne prace

Do góry