Ocena brak

Kontrakt zastawu a prawo rzeczowe zastawu (pignus)

Autor /Serwacy Dodano /23.11.2011

Kontrakt zastawu ręcznego pignus– realny, dłużnik (zastawca) oddawał pewną rzecz wierzycielowi (zastawnikowi) w posiadanie (bez używania) z zastrzeżeniem oddania jej w razie spłacenia długu. Zastawnik posiadał rzecz i korzystał z ochrony posesoryjnej, czas posiadania (do zasiedzenia) biegł jednak na korzyść zastawcy mimo, że nie posiadał rzeczy. Zastawnik musiał utrzymać rzecz w należytym stanie, odpowiadał za dolus, culpa lata i culpa levis in abstracto + custodia. Używanie bez zgody zastawcy było furtum usus. Zastawcy przysługiwało actio pigneraticia directa, obowiązany był do zwrotu kosztów i pokrycia szkód. Zastawca odpowiadał za dolus i wszelką culpę, bo odnosił korzyść z zastawu uzyskując kredyt. Zastawnikowi przysługiwało actio pigneraticia contraria.

Dla wzmocnienia zabezpieczenia wprowadzono poza posiadaniem:

  • pactum vendendi – nieformalna umowa o sprzedaż, umożliwienie sprzedaży w razie niezapłacenia długu,

  • klauzula przepadku lex commissoria przepadek rzeczy w razie niezapłacenia długu (zakazana w IV w.n.e. przez cesarza Konstantyna,

  • pactum antichreticum – upoważnienie do używania rzeczy i pobierania pożytków zaliczanych na poczet odsetek, później samego kapitału długu.

Pignus dawał wierzycielowi rzeczowe ograniczone prawo zastawu na rzeczy dłużnika.

Podobne prace

Do góry