Ocena brak

Konsumpcja prywatna i publiczna

Autor /ludwi123 Dodano /04.08.2011

Trzeci podział sfery konsumpcji to klasyfikacja na konsumpcję prywatną  i publiczną. W tym przypadku podstawę rozróżnienia  stanowi kryterium źródła finansowania konsumpcji.   

Aby móc właściwie zaprezentować właściwości wspomnianych wyżej rodzajów konsumpcji, należy najpierw przedstawić samo pojęcie dobra prywatnego i publicznego.

Dobra prywatne to takie dobra, które są spożywane wyłącznie przez ich nabywcę lub wytwórcę (osobę prywatną lub gospodarstwo domowe). Gwarancją prawidłowego pozyskiwania i konsumpcji dóbr prywatnych są:

•  zasada konkurencyjności (rywalizacji),

•  zasada wykluczalności,

•  zasada dobrowolności konsumpcji,

•  zasada opłacania.

Dobra publiczne (jako antyteza dobra prywatnego) to takie dobra, które są konsumowane (użytkowane) przez jakąś zbiorowość ludzką i nie są finansowane bezpośrednio ze środków konsumentów, lecz z funduszy publicznych”.   W przypadku tych dóbr muszą być spełnione określone zasady, z których najistotniejsze są:

•  zasada niekonkurencyjności (brak rywalizacji),

•  zasada niewykluczalności,

•  zasada nieodnawialności (przymus) konsumpcji,

 •  zasada publicznego (społecznego) finansowania.

Mając zdefiniowane pojęcia dóbr prywatnych i publicznych, można przystąpić do przedstawienia specyfiki konsumpcji, które oba rodzaje dóbr prezentują.   

I tak, przez pojęcie konsumpcji prywatnej traktować należy  konsumpcję dóbr (czy też usług) nabytych (finansowanych) z prywatnych  środków konsumenta. Konsumpcja publiczna natomiast, oznacza konsumowanie tych dóbr (lub usług), które są finansowane przez środki publiczne (społeczne).  

 Korzystanie z dóbr prywatnych i publicznych powoduje określone konsekwencje natury ekonomicznej i społecznej.  Możliwość uczestniczenia w dobrach prywatnych wiąże się z koniecznością zapewnienia sobie  środków umożliwiających finansowanie wybranych dóbr. Sposoby oraz formy konsumpcji prywatnej siłą rzeczy uzależnione są od zasobów materialnych potencjalnych konsumpcji; oczywistym jest zatem fakt, iż osoby bardziej zamożne mają do dyspozycji większy wachlarz propozycji wyboru tychże dóbr. Konsumpcja prywatna działa na zasadzie jednostkowego wyboru konsumenta; jest więc bardziej nastawiona na spełnianie konkretnych potrzeb, przyczyniając się tym samym do rozwoju konsumpcji indywidualnej.  

O większej sprawiedliwości w redystrybucji dóbr można mówić w obrębie funkcjonowania konsumpcji publicznej, która sprzyja osobom pochodzącym z biedniejszych grup społecznych, powodując czy też stwarzając często jedyną sposobność do korzystania  z niedostępnych, dla tych członków społeczeństwa, dóbr. Istnieje jednak zagrożenie,  że poszerzanie się sfery działania konsumpcji publicznej, może prowadzić do wzrostu postaw bierności u  ludzi a także powodować mniejszą efektywność gospodarczą.

Z racji ograniczonego repertuaru oferowanych dóbr, konsumpcja publiczna charakteryzuje się homogenicznością oraz pogłębianiem się obszaru konsumpcji masowej.  Każdy człowiek, w zależności od rodzaju potrzeb oraz zasobów finansowych korzysta zarówno z konsumpcji prywatnej jak i z oferty konsumpcji publicznej.

Podobne prace

Do góry