Ocena brak

Konsumpcja dóbr materialnych i usług

Autor /ludwi123 Dodano /04.08.2011

Klasyfikacja konsumpcji powodująca podział konsumpcji na konsumpcję dóbr materialnych i usług jest podyktowana przedmiotowym ujęciem konsumpcji.  Do kategorii pierwszej zaliczać będziemy wszystkie te elementy konsumpcji, które  w procesie wymiany: kupno – sprzedaż, możemy nabyć i umieścić w dwóch podkategoriach:

a.  dobra żywnościowe,

b.  dobra przemysłowe.

Zastosowany powyżej podział, można naturalnie rozbudować i dodać, iż zarówno kategoria dóbr  żywnościowych jak i dóbr przemysłowych, ulega kolejnym klasyfikacjom  i rozdziałom.

I tak, w celu lepszego zobrazowania zjawiska, w podkategorii „a” można przeprowadzić rozróżnienie na np. artykuły mięsne, artykuły zbożowe, artykuły mleczne  i inne. Ta systematyzacja, ze względu na  łatwość i prostotę, nie wymusza dalszego uzasadniania i wyjaśniania. 

Inaczej rzecz ma się w przypadku podkategorii „b”. Jej rozczłonkowanie powoduje powstanie takich podgrup jak:  

•  dobra przemysłowe nietrwałe, czyli nieefektywne i drogo wytwarzane. Dobra tej kategorii prowadzą do przeciążenia  środowiska naturalnego, powodując jego dewastację i stwarzając ekologiczne zagrożenie. Dobra nietrwałe to:   „produkcja antydóbr, które składowane i niszczone, a nie powtórnie przetwarzane zanieczyszczają ziemię, wodę i powietrze. Uboczne efekty  (tej kategorii dóbr – przypomnienie Autorki) (…) wpływają na pogorszenie stanu środowiska naturalnego i jakości życia współczesnych pokoleń”.   To dobra konsumpcji egoistycznej, których nabywcy skupieni na sobie i zaspokajaniu własnych potrzeb, wykazują brak zainteresowania o losy Ziemi.

•  dobra przemysłowe trwałe zaliczane są do „ekokonsumpcji”, czyli konsumpcji ekologicznej, nie stwarzającej zagrożenie dla przyrody i  środowiska naturalnego.

Przykładami tej podkategorii mogą być na przykład zdrowa  żywność, transport  i turystyka nie powodująca dewastacji natury. Trwałość tych dóbr konsumpcji wyrażana jest, iż przy ich produkcji nie występują skutki uboczne uniemożliwiające ciągłe odtwarzanie przedmiotu konsumpcji. Podkategoria dóbr przemysłowych nie zamyka się tylko w zastosowaniu podziału na dobra przemysłowe trwałe i nietrwałe, możliwe jest bowiem dalsze szeregowanie, chociażby uwzględniające istnienie dóbr przemysłowych luksusowych, masowych i innych.  Druga, zastosowana w tej klasyfikacji kategoria, to konsumpcja usług. Przez pojęcie usługi „należy rozumieć czynności w wyniku których są zaspokajane ludzkie potrzeby, ale nie powstają bezpośrednio dobra materialne”.

Podobnie jak w przypadku konsumpcji dóbr tak  i tutaj można zastosować kolejny etap klasyfikacji, prowadząc do rozróżnienia na:

a.  usługi materialne,

b.  usługi niematerialne.

Usługi materialne, czyli np., usługi handlowe, transportu ludzi, to działania skierowane na materialny przedmiot. Ze względu na konsekwencje przeprowadzenia czy też świadczenia tej podkategorii usług, można wyróżnić:

•  zwiększenie lub zmniejszenie (modyfikacja) wartości użytkowej danego przedmiotu (np. zamontowanie lub wymontowanie jakiegoś urządzenia, jego usprawnienie),

•  przemieszczenie, przechowywanie lub przekazanie danego przedmiotu (np. transport, magazynowanie, sprzedaż, ochrona mienia),

•  przywrócenie wartości użytkowej przedmiotu (np. naprawa, przeróbka). Usługi niematerialne, np. usługi medyczne, nauczanie, to działania skierowane na człowieka i z racji ich obszaru działań często nazywane są usługami społecznymi.

Stosując kryterium rodzajowe należy wymienić następujące usługi:

•  kulturowe (np. teatr, kino, telewizja, czytelnictwo),

•  edukacyjne (np. kształcenie w systemie szkolnym i pozaszkolnym),

•  medyczne (np. badania lekarskie, leczenie szpitalne, pomoc ambulatoryjna),

•  pielęgnacyjne (np. opieka nad chorymi, dziećmi, usługi kosmetyczne),

•  rekreacyjne (np. uprawianie sportu, turystyka).

Podobne prace

Do góry