Ocena brak

Konserwowanie owadów

Autor /Erazm123 Dodano /19.06.2013

Przed przystąpieniem do preparowania owady należy zabić. Uśmiercanie powinno być szybkie zarówno ze względów etycznych, jak i praktycznych — aby zebranych owadów nie uszkodzić. Owady zatruwamy  (w paracłtfiub roztworach środków trujących) łub zabijamy mechanicznie. Do zatruwania najczęściej używany jest eter etylowy. Owady o twardych, żesklerotyzowanych częściach dała umieszcza się w probówkach, których dno wysypane jest drewnianymi wiórkami nasączonymi kilkoma kroplami eteru, po czym probówki zamyka się szczelnie korkiem i pozostawia na kilka godzin. Do zatruwania owadów stosuje się również octan etylu, dietylen, amoniak, benzen, dwutlenek siarki itp.

Owady o delikatniejszym ciele, larwy owa-jdów lub owady przeznaczone do celów specjalnych przechowuje się w płynach Konserwujących. Najczęściej do tego celu pżywa się 75 % alkohol etylowy, 4 % formalinę, mieszaninę benzenu z 96 % alkoholem etylowym (1:1), płyn AGO, który jest mieszaniną 96 % alkoholu, gliceryny, lodowatego kwasu octowego i wody |destylowanej (w stosunku-6:1:1:5).  Mechanicznie zabija się wyłącznie motyle dzienne. Złowionemu motylowi należy ścisnąć boki tułowia, tak jednak! aby nie zgnieść go i nie uszkodzić skrzydeł. W ten i sposób uśmiercone motyle przewozi się w trójkątnych kopertach. Zdarza się, że Iciało motyla po zabiciu twardnieje, wówczas przed przystąpieniem do preparowania należy je zwilżyć parą wodną albo w oparach kwasu octowego.

Zabieg ten i wykonu je się w szklanym naczyniu, na i którego dnie Znajduje się trochę wilgotnego piasku lub waty, które dodatkowo skrapia się odrobiną kreozólu, zapobiegając w ten sposób rozwojowi pleśni. Motyla i umieszcza się w naczyniu na odpowiedniej podstawce (w przypadku stosowania kwasu octowego nie jest to konieczne), po czym jnaczynie przykrywa się kloszem. Po kilku i godzinach można już przystąpić do preparowania.

Metody konserwowania i preparowania 'owadów są różne. Owady o delikatnej budowie ciała przechowuje się, jak już wspomniano, w probówkach z płynem konserwującym. Inne można (po wysuszeniu) przechowywać przypięte do deseczek za pomocą szpilek entomologicznych lub przyklejone do odpowiedniej wielkości kartoników. Do przypinania należy stosować szpilki odpowiedniej grubości, aby nie zdeformować ciała owada. Szpilka powinna wystawać około 1 cm ponad ciało owada i tworzyć kąt prosty z jego osią. Po wbiciu szpilki należy odpowiednio ułożyć skrzydła, nogi i czułki, i przypiąć okaz do kawałka tektury, korka lub deseczki.

Motyle preparuje się na tzw. rozpinadłe składającym się z dwóch równych deseczek o wzniesionych brzegach, między którymi znajduje się rowek. Motyla nabija się na szpilkę o odpowiedniej grubości, wbijając ją pośrodku tułowia. Następnie umieszcza się tułów motyla w rowku rozpinadła i za pomocą igły preparacyjnej przesuwa skrzydła pierwszej pary tak, aby ich tylny brzeg tworzył kąt prosty z podłużną osią ciała. Skrzydła drugiej pary przesuwa się w kierunku ustawionych skrzydeł pierwszej pary tak, aby lekko na siebie zachodziły. Ustawione skrzydła przymocowuje się do deseczek rozpinadła za pomocą paseczków kalki technicznej i szpilek, a następnie pozostawia aż do wyschnięcia.

Owady o małych rozmiarach (poniżej 1 cm) lub te, które trudno nabić na szpilkę przylepia się na specjalne kartoniki. Niektóre gatunki małych owadów (wszy, pchły itp.) utrwala się na szkiełkach podstawowych i przechowuje w balsamie kanadyjskim. Pasikoniki i świerszcze nabija się na szpilki pośrodku tarczki i rozpina skrzydła tylko po prawej stronie. Ostatnią parę nóg układa się wzdłuż dała. Większe okazy należy skropić płynem konserwującym. Błonkówki należy nabijać na szpilkę nieco z prawej strony tułowia. Skrzydła rozpina się w ten sposób, aby odstawały od dała ukośnie w górę i w bok.

Większe chrząszcze nabija się przez prawą pokrywę blisko szwu, natomiast małe nalepia się na kartoniki. Nogi i czułki nie powinny być rozpostarte, lecz podwinięte pod ciało.

Muchówki nabija się na szpilki entomologiczne przez grzbiet tułowia. Skrzydła podnosi się w górę, a nogi podwija pod ciało. Małe gatunki nalepiać należy na kartoniki. Gatunki o bardzo długich odnóżach można nabijać przez tułów z boku.

Bardzo ważnym elementem każdej kolekcji jest jej oznaczenie. Każdy okaz musi być opatrzony etykietą, na której będzie podane dokładne miejsce i data złowienia oraz nazwisko zbieracza.

Podobne prace

Do góry