Ocena brak

Koniczyna łąkowa

Autor /Gabriel7474 Dodano /13.01.2012

Wygląd: Trwała roślina zielna, wielopo-staciowa, mniej lub bardziej białawo owłosiona, z silnie rozwiniętym bardzo długim korzeniem patowym i licznymi korzeniami bocznymi. Skrócony pęd główny otacza rozetka liści; z ich pachwin wyrastają prosto wzniesione łodygi o wysokości do 50 centymetrów. Często są one tylko krótko rozgałęzione, bruzdkowane do kanciastych, nieco ściśnięte, owłosione i czerwono nabiegłe. Trójdzielne liście są długoogonkowe, najwyższe liście łodygowe - prawie siedzące. Listki na krótkich ogonkach są odwrotnie jajowate, po-dłużno-lancetowate lub prawie okrągłe, z obu stron zaokrąglone i na szczycie lekko wycięte, pod spodem owłosione, z wierzchu często łysiejące, lśniąco zielone z jaśniejszymi albo czerwonawobrunatnymi plamkami, na brzegach orzęsione.

Przylistki trójkątne, zakończone cienkim ostrym szpicem, górne - szeroko zrośnięte z ogonkiem liściowym. Kwiaty kar minowo- lub mięsistoczerwone, rzadziej żółtawe lub białe, zebrane są w wielokwiatowe, kuliste lub jajowate główki. Kielich rurko-wato-dzwonkowaty, często czerwono nabiegły, 10-nerwowy, przylegająco owłosiony; najniższy ząbek jest wyraźnie dłuższy. Płatki korony kwiatów motylkowych zrośnięte nasadą i pręcikami w rurkę zawierającą nektar. Strąk jajowaty ze zgrubiałym szczytem i cienką skórką.  

Siedlisko: Rozpowszechniona na żyznych łąkach, polach, w świetlistych lasach, na glebach zasobnych w substancje odżywcze i o dobrym drenażu; w Alpach rośnie nawet powyżej 3000 m n.p.m.

Rozmieszczenie: W całej Europie z wyjątkiem skrajnej północy.

Okres kwitnienia: Od maja do września, a nieraz do późnej jesieni.

Zastosowanie: Młode liście są przyrządzane jako jarzyna, mniej więcej tak jak szpinak.

Podobne prace

Do góry