Ocena brak

Konflikty Indochińskie - Wojna wietnamska

Autor /rolnik Dodano /27.03.2011

Stany Zjednoczone realizując doktrynę „powstrzymywania komunizmu” dążyły do umocnienia na płd. Republiki Wietnamskiej rządu Diema. Dążyli tez do budowy systemu „zbiorowego bezpieczeństwa” w Azji. Po podpisaniu układów rozejmowych tysiące Wietnamczyków wywędrowało z płd. na płn. i odwrotnie. Diem dążył systematycznie do zniszczenia komunistycznej infrastruktury na płd. Wietnamu. Drastyczne działania ze strony Diema obejmowały represjami komunistów, opozycje liberalną i buddystów. Zbrojne ugrupowania walczące przeciwko Diemowi przyjęły nazwę Viet Kong, a 20.12.1960r. doszło do powstania Narodowego Frontu Wyzwolenia Wietnamu Południowego – NFWWP skupiającego ugrupowania przeciwne Diemowi i amerykańskim sojusznikom.

Działa militarne Viet Kongu wspierane były logistycznie przez DRW i Chiny. Wojska Diema chcąc odizolować partyzantów od ich zaplecza zaczęły grupować ludność wiejską w „strategicznych wioskach”. W odpowiedzi na prośbę pomocy ze strony Diema amerykański prezydent John F. Kennedy podniósł liczbę „doradców woskowych” do 23 tys. Protesty i klęski militarne wosk Diema skłoniły USA do poparcia wojskowego zamachu stanu, który 1.09.1963r. obalił dyktatora. Okazał się to jednak środek nieskuteczny, Viet Kong odnosił dalsze sukcesy militarne. Prezydent Lyndon Johnson kierując się „zasadą domina’ doprowadził do sprowokowania incydentu w Zatoce Tonkijskiej (2 - 4.07.1965r.), co w efekcie doprowadziło do interwencji wojskowej USA w Wietnamie. Liczące 50 000 siły amerykańskie rozrosły się w 1968r. do 389 000 żołnierzy.

Otwarta wojna przeciwko NFWWP oraz DRW wzmagała jedynie opór Wietnamczyków. Początkowa taktyka bombardowania celów militarnych została przekształcona w „dywanowe naloty” niszczące też cele cywilne i powodujące straty ludnościowe. Napalm i broń chemiczna (defolianty)zostały użyte do niszczenia dżungli – naturalnego schronienia partyzantów oraz pól ryżowych. Opór ze strony Viet Kongu był silny, rosły szeregi zdeterminowanej ludności przeciwnej „obcej agresji” i rodzimemu terrorowi. Metody stosowane w Wietnamie wywoływały protesty na całym świecie i w USA. Szokiem dla Amerykanów była „ofensywa Tet”. 30 stycznia 1968r. siły wyzwoleńcze zaatakowały ponad 100 miast i baz wojskowych.

W Sajgonie partyzanci dotarli aż do samej ambasady amerykańskiej, na pograniczu z Laosem zdobyto bazę Khe Sanh. Szok, jaki wywołała w społeczeństwie amerykańskim ta ofensywa, zmusiła Prezydenta Johnsona do ograniczenia bombardowań DRW oraz wyrażenia gotowości do rozmów z DRW. 20 stycznia 1969r. doszło w Paryżu do rozmów pokojowych, gdzie przy stole rokowań zasiedli przedstawiciele USA, DRW, NFWWP i Rep. Wietnamskiej. Dyplomacja Nixona kierowana przez Henry Kissingera dążyła do zawarcia „honorowego pokoju” w Wietnamie. Nixon ogłosił też plan „wietnamizacji” wojny wietnamskiej. Polegał on na zmniejszeniu udziału wojsk amerykańskich w wojnie, przejęciu odpowiedzialności za działania wojenne przez Sajgon, zwiększeniu pomocy materialnej i szkoleniowej dla wojsk Wietnamu Płd. Tymczasem z inicjatywy NFWWP doszło do zwołania na terenach wyzwolonych Kongresu Przedstawicieli Ludowych (6 - 8 VI 1969r.), uchwalenia utworzenia Republiki Wietnam Płd. i powołania Tymczasowego rządu Rewolucyjnego - TRR.

Rokowaniom pokojowym towarzyszyło, zintensyfikowanie nalotów na pozycje NFWWP oraz ich sanktuaria na terenach przygranicznych Laosu i Kambodży. Wietnamizacja nie doprowadziła wcale do osłabienia walk czy konsolidacji płd.- wietnamskiego systemu politycznego. Administracja Nixona prowadząca politykę odprężenia, uwikłana w kampanię prezydencką 1972r., została zmuszona do podjęcia stanowiska wobec Wietnamu. Nixon przyrzekł zmęczonemu społeczeństwu amerykańskiemu i społeczności międzynarodowej wycofanie wojsk amerykańskich z Wietnamu. 23 stycznia 1973r. parafowano w Paryżu „Układ o zaprzestaniu działań wojennych i przywróceniu pokoju w Wietnamie” – do uroczystego podpisania przez 4 ministrów spraw zagranicznych: USA - W. Rogersa, DRW - Nguyen Duy Trinha, TRRWP - Nguyen Thi Binha i Rep. Wietnamskiej - Tran Van Lama doszło 27 stycznia 1973r.

Na mocy art. 19 układu paryskiego w dniach 26.02.- 2.03.1973r. została zwołana w Paryżu międzynarodowa konferencja w sprawie Wietnamu. Wzięli w niej udział uczestnicy porozumienia paryskiego, wielkie mocarstwa (ZSRR, CHRL, Francja, Wlk. Brytania), a także państwa uczestniczące w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru (Indonezja, Kanada, Polska, Węgry) oraz sekretarz generalny ONZ. W 1973 i 1974r. nie ustępowały walki miedzy wojskami Thieu i TRRWP, rząd Thieu otrzymał w tym czasie amerykańską pomoc woskowa w wysokości 1,3 mld $.wiosenna operacja „Ho Chi Minh” doprowadziła do zwycięstwa walk wyzwoleńczych.

Do połowy 1976r. istniały 2 państwa wietnamskie DRW i Rep. Wietnamu Płd. ale 17 równoleżnik nie dzielił już Wietnamczyków. W 1975r. delegacje obu państw rozpoczęły rozmowy na temat zjednoczenia, 25.04.1976r. odbyły się wybory do Zgromadzenia Narodowego, a 2.07. 1976r. Zgromadzenie proklamowało powstanie Socjalistycznej Republiki Wietnamu ze stolicą w Hanoi. Jednak na ostateczny pokój w Indochinach trzeba było jeszcze poczekać. Skutki wojny są odczuwalne i dziś.

Podobne prace

Do góry