Ocena brak

KOŃCOWY OKRES FILOZOFII SCHOLASTYCZNEJ, KRYTYKA ŚREDNIOWIECZNA (XIV n.e.)

Autor /Emil12345 Dodano /21.04.2011

CECHY OKRESU (XIV n.e.)

  • brak nowych źródeł, praca naukowa skoncentrowana w zakonach i na uniwersytetach (Paryż, Oxford, dominikanie, franciszkanie, potem: Kolonia, Wiedeń, Heidelberg, Praga Czeska, Kraków – nowe państwa i ośrodki pracy naukowej, w Polsce – początki filozofii), suma i komentarz jako główne formy pracy naukowej, bez zmian regulaminy studiów i formy wykładów

  • nowe zainteresowania filozoficzne – w XIII n.e. uformowano systemy scholastyczne (jeden – empiryczny, realistyczny, intelektualny; drugi – idealistyczny, apriorystyczny, uczuciowy), w XIV n.e.:

    • z jednej strony koncentrowano się na konserwowaniu i rozbudowywaniu dawnych systemów – tomistycznego i skotystycznego -> via antiqua (stara filozofia, uprawiana w rozbudowanych szkołach tomistów, skotystów), wytworzyła się formalistyka logiczna (później uznana za cechę typową scholastyki), a cechami systemów był dogmatyzm, racjonalizm, realizm pojęciowy

    • z drugiej strony pojawiły się samodzielne i krytyczne umysły, sprawdzające podstawy przyjętych systemów -> (via moderna – nowa szkoła, uprawiana przez dominikanów, franciszkanów, w Paryżu i Oxfordzie – tzw. nominalizm, okhamizm, średniowieczny krytycyzm),

      • w krytyce nowej szkoły pojawiły się elementy sceptycyzmu, antyracjonalizmu, antyrealizmu -> metodą scholastyczną krytykowano systemy scholastyczne, doprowadzono do schyłku scholastyki

      • w pozytywnej filozofii zajęto się naukami specjalnymi – przyrodniczymi (np. fizyką, astronomią), humanistycznymi (m.in. ekonomią)

  • dwie fazy:

    • początek XIV n.e.: okres filozoficznie bujny i twórczy (rozwój nominalizmu)

    • koniec XIV n.e./ początek XV n.e.: okres stagnacji (nominalizm stał się kanonem, obok tomizmu i skotyzmu, przestał się rozwijać)

  • nurty końcowe średniowiecza:

Podobne prace

Do góry