Ocena brak

Koncepcja preegzystencji duszy ludzkiej (podstawa dla twierdzeń chrześcijańskich dotyczących pojecia grzechu pierworodnego)

Autor /Waldemar1888 Dodano /21.04.2011

Nie uważał Platon, żeby to człowiek był miarą wszechrzeczy. Dla niego ważne jest samo pojęcie idei, które jego zdaniem są boskie, niewidzialne i niezmienne, ale najważniejsze jest wspomniane powyżej dobro, pół-boski cel filozoficznej ziemskiej pielgrzymki człowieka.

Istota ludzka według Platona posiadała duszę, która bytowała przed połączeniem z ciałem dysponując pełnią wiedzy, którą człowiek (mający już i ciało i duszę) powinien sobie tylko przypomnieć. Zatem- poznanie idei stanowi wiedzę, podczas gdy przekonania dotyczące świata materialnego są wyłącznie domniemaniami.

Uznawał on, że doznania zmysłowe nie mogę dać wiedzy prawdziwej, gdyż zmysły są źródłem wielu błędnych poglądów i namiętności .Jedynie dzięki refleksji umysłowej możemy przekroczyć ograniczenia zmysłowe i dojść do poznania bytu.

Człowiek to zatem przede wszystkim dusza- a jego ciało- to więzienie dla ducha Dusza jest niezmienna, wieczna, zaś ciało podlega transformacjom i zniszczeniu. Ciało to źródło zła- zniewala poprzez pragnienia i namiętności.

Dusza ludzka jest trojaka, ale człowiek staje się wolny gdy paradoksalnie staje się niewolnikiem doskonalszej części siebie. W zależności od tego jaka część duszy ludzkiej przeważa, pojawiają się trzy typy ludzi:

  • Filozofowie- tam gdzie przeważa rozum (najlepsi)

  • Wojownicy- tam gdzie przeważa ambicja

  • Ci którzy folgują swym namiętnościom etc., np. rzemieślnicy.

Podobne prace

Do góry