Ocena brak

Koncepcja poezji i poety w lit. Romantycznej

Autor /dezerter Dodano /15.04.2011

Jedną ze stałych cech bohatera romantycznego było także  przeżywanie wielkiej romantycznej miłości, która stawała się wielką namiętnością, była też dowodem - wyznawanej przez romantyków - dominacji uczuć nad  rozumem. Miłość romantyczna jest najczęściej nieszczęśliwa i prowadzi bohatera do samobójczej śmierci. Romantycy stworzyli też nową koncepcję  poezji i poety: wieszcz i geniusz wprowadzone przez  niemieckich  teoretyków romantyzmu. Poeta w ich ujęciu stawał się najwyższym prawodawcą i  prorokiem, posłannikiem Boga. Literatura danego narodu miała przedstawiać jego dawne i teraźniejsze dzieje, sławić bohaterów, w razie potrzeby  podtrzy-mywać na duchu i zagrzewać do walki z wrogiem.         

W literaturze romantycznej polskiej, podobnie jak i w  literaturze innych krajów europejskich, znajdujących się w niewoli,  głównym  tematem staje się zagadnienie walki narodowo-wyzwoleńczej. Bohaterowie  całe  swe działania podporządkowują idei odzyskania niepodległości i  kiedy  trzeba składają życie w ofierze tworząc w ten sposób wzorce do naśladowania.         

Mickiewicz nadaje Wajdelocie  (w  „Konradzie  Wallenrodzie”)  rolę pieśniarza ludowego, co ma tu oczywiście ważną wymowę: to  pieśń  ludowa, poezja narodowa jest siłą, która zmusza Konrada do pozostania przy  obranej drodze. Taki sens ma m.in. Pieśń Wajdeloty, w której mówi on o roli i znaczeniu pieśni gminnej w życiu narodu będącego w niebezpieczeństwie albo w niewoli.         

Pieśń gminna (poezja) jest zatem skarbniczką historii, bo  w  niej dawne wieki łączą się z „młodszymi laty”.

Podobne prace

Do góry