Ocena brak

KOMUNIKACJA LITERACKA - Kultura literacka

Autor /malyglod Dodano /18.02.2011

Kultura literacka — to zasób rozpowszechnionych mniemań na temat charakteru i powinności literatury, upodobań i ideałów literackich, wzorów lektury (a więc umiejętności rozumienia i wartościowania utworów) właściwy czytelnikom danej epoki. Elementarny poziom kultury literackiej wyznacza wspólnota językowa odbiorców: w czasach nowszych jej bazę stanowią języki narodowe, w epokach dawniejszychjęzyki o zasięgu ponadnarodowym (łacina w średniowieczu, francuski w XVIII w.). Różne kultury literackie definiują na swój sposób sam status literatury, jej funkcje oraz warunki „literackości"; jedne honorują przede wszystkim jej wartości instrumentalne (np. religijne, dydaktyczne czy polityczne), inne — przeciwnie — kładą nacisk na autonomię jej zobowiązań estetycznych. Za pośrednictwem kultury literackiej czytelnicy uzyskują możliwość korzystania z zasobów tradycji literackiej oraz z twórczości współczesnej. Niektóre kultury literackie akceptują przede wszystkim wypróbowane formy rozwiązań pisarskich, sprawdzone gatunki i style, które mają za sobą autorytet przeszłości; w opozycji do nich znajdują się takie, które wartość najwyższą przypisują nowatorstwu i oryginalności. Dana kultura literacka zakłada określony rodzaj rozumienia roli pisarza, traktując go — przykładowo —jako przewodnika duchowego, rzemieślnika, dostarczyciela rozrywki, ideologa; odpowiednio do tego kształtuje się rozumienie roli czytelnika. Kultura literacka stanowi — przynajmniej w czasach nowszych, poczynając od XVIII w. — całość wewnętrznie zróżnicowaną i wielopoziomową. Poszczególne jej poziomy zapewniają czytelnikom możliwość kontaktowania się z odpowiednimi konwencjami literackimi i typami twórczości (od literatury elitarnej po piśmiennictwo straganowe). Zróżnicowanie kultury literackiej wiąże się z rozwarstwieniem zbiorowości, w której obrębie występuje. Tą zbiorowością jest publiczność literacka.

Do góry